ما کتانی پوش آنهاپوتین به پا
ما می دویم آنها دنبالمان .....
چهارراه اول قفل
دود از سر و وضع اتوبوسها فورا ن ...
زباله ای نیست دیگر تا وسط آسفالت باز یافت شود؟!
هرچه هست خرده شیشه؟!
کو پس کجاست خربزه ای تا خیابان را به لرز آورد ؟!
ما داد می زنیم آنها می زنند
چهاراه دوم توی لاک خودش!
دست به سیاه و سفید نزده!
چندتابلوفقط سیخ سیخ ایستاده!
اشک آور نمی زنندچرا!؟؟
یکهو سوختن مان گرفته انگار…
ما می سوزیم آنها...
چهار راه سوم واویلاست
ما پوتین به پا آنها کتانی پوش
داریم تیر درمی کنیم
تیرآهن از بالا می اندازیم
چوب و چماق و چکش و قیچی یکی شده اینجا
آنها می خورند ما ....
آنها می خمند ما ....
چهارراه بعدی آنها....
چهارراه بعدی بعدی ما....
آنها ما ....
ما آنها......
چریک درونم خوابیده .امدم برای نقد شعر انشالله ورژن اخر است دیگر؟اول اینکه شعر با ارایه ی تصویری نو اغاز نمیشود .به اعتقاد من شاعری چیزی شبیه عکاسی است .شاعر لحظه های ناب درونش را شکار میکند عکاس تصاویر ناب بیرون را حالا این تصویر میتواند در یک کادر خیلی معمولی وبدون هیچ زاویه یا کادر بندی چشم گیر و درخشان و خاص بگنجد میتواند با توجه به نور و زاویه و زوم مناسب تصویری عالی به دست بدهد .شروع شعر با کلمات ما کتانی پوش انها پوتین به پا چیزیست که همه ی مادیده ایم چه انها که در صحنه حضور داشتند چه انها که در تلوزیونها دیدند چه انها که فقط شنیدند...خواه ناخواه این تصاویر دم دست ترین چیزیست که به ذهن ادمی خطور میکند
چهار راه اول قفل...
دود از سر و وضع اتوبوسها فورا ن ...
زباله ای نیست دیگر تا وسط آسفالت باز یافت شود؟!
هرچه هست خرده شیشه؟!
کو پس کجاست خربزه ای تا خیابان را به لرز آورد ؟!
سه سطر اخر اشاره میکند مرا به معیار های اعتبار ادمها که در هر انقلابی به کلی میتواند دیگر گون شود بازیافت زباله ها به چرخه بازگشتن انسانهای به حاشیه رانده شده .ادمهای خرده شیشه دار که از شرایط درهم برهم انقلابی به نفع خود اوضاع را مصادره میکنند و مردمانی که مینشینند پای لرز خربزه خوری دیگران...اعتراض هم که بیفایده است.زبان زور زبان حاکم میشود ماداد میزنیم انها میزنند
چهاراه دوم توی لاک خودش!
دست به سیاه و سفید نزده!
چندتابلوفقط سیخ سیخ ایستاده!
اشک آورنمی زنند چرا؟؟
یکهو سوختن مان گرفته انگار...
نسل دوم نسل سکوت و سوختن و ساختن است. ولی بین این جمله ها جز ارتباط معانی ارتباط زیباشناسانه و خواننده سر ذوق بیاوری نیست چرا؟ترکیبها رو بنایی و کم عمق است.به چالش نمیکشد خواننده را.توی لاک خودش-دست به سیاه و سفید نزدن اشاره به خمودی و بی تحرکی جامعه وسیخ سیخ ایستادن تابلوها اشاره به معترضین شناخته شده و محدود شدن اعتراضها به ابراز وجود افرادی خاص و معدود. دارد .
چهار راه سوم واویلاست
ما پوتین به پا آنها کتانی پوش
داریم تیر در می کنیم
تیرآهن از بالا می اندازیم
چوب و چماق و چکش و قیچی یکی شده اینجا
آنها می خورند ما ....
آنها می خمند ما ....
این سطر ها ادم را یاد خبرهای بیست و سی میاندازد و وارونه جلوه دادن شرایط از دهان رسانه ی ملی.شاید هم اینها دست پرورده های همان چهار راه اولیند که حالا تیر در کن و تیراهن بدست دارند روی سرمان خراب میشوند چوب و چماق با چکش و قیچی یکی شده اند.اینها به بهانه ی چکش و قیچی با چوب و چماق بر سر ما میزنند ؟چکش و قیچی برای من نمادی از طبقه ی کار گر و محروم جامعه است .از طرفی ادم را به یاد داس و چکش و ستاره در روسیه ی کمونیستی و البته چین میاندازد. ...قضیه هی پیچیده تر میشود . این چکش دارها میخواهند یا چماقهای چینی بر ما بتازند لابد...خودمان را هنوز مظلوم بازی میبینم و ضمیر ما را در این جمله ها برنمیتابم
ما میخوریم انها
ما میخمیم انها
ما هنوز برایم دست بزن ندارد.
برویم برای چهار راه های بعدی بعدی...
حامد نیکبخت
بیرون نیافتدن ذهنت باعث شده که کمی زورورزی کنی با شعر، بعضی سطر ها خیلی قوی ست، اما فضا سازی نهایی با شعر صورت نگرفته، برای همین به صناعت هم نرسیده اثر.
کو پس کجاست خربزه ای تا خیابان را به لرز آورد ؟!
چنین مابه ازا هایی ماحصل کشف شاعرانه رخدادی ست که منظورت بوده و خوب هم از آب در آمده. اما آنجا که فضا ها در روایت کلی از شهود شعری در عینت به عینیت ساختگی تنزل می یابد ساختار نهایی فاقد یکپارچگی و تشخص شعری تو می شود.
شاید میگذاشتی تا در آب نمک می ماند حالا حالا ها، به وقتش محشری می شد!
جلیل قیصری
مي بينم كه ورژن نهايي با فرم و ساخت جاندار و شكيل خود روبريم ايستاده است و...مهمتر از اين ضريب انتقاد پذيري شماست كه كارها را بيش از پيش به سلامت و دوام مي نشاند .
حسین علیزاده
برخی از موتیف های اصلی شعرتان آن حالت خودی و ویژه را نگرفته اندمثل:کتانی،پوتین،اتوبوس،خرده شیشه و مورد های دیگر... و آن حالت استعاری را به کل کار نبخشیده اند که اینها باعث میشود گستره ی تاویل من بر کارتان کم شود و این به نفع شعر نیست.اما درد این شعر بر دل من هم نشست
حسین خلیلی
فکر می کنم . کار خوبی نوشته ای . کار خوب یعنی چه . یعنی همین در دی که داری به ان نگاه می کنی . شعر هم از نظر نوع روایت اجتماعی خوانش هایش را می طلبد هم از نظر زاویه ی دیدی که در درون کار در گردش است . خود گردش را احضار می کند . ان هم گردشی بدون سیر خطی و شعاری . فرارت از موقعیتی به موقعیت دیگر بی ثباتی درون کار و انسجام کلی برای حرفی که می خواهی بزنی . راوی شاعر ابژه طرز نگاهی نیست دانای کلی که سنگ نشده . فاشیست را بهتر از هر دکترینی اینجا توی این شعر می شود تدریس کرد . استفاده عالی از زبان روزمره ایجاز و اختصار در گزارش و نشانه ها . مثل اکثر کار های تو که در کلیت اتفاق شاعرانه را وقتی جستجو می کنی می کندت . اما فکر می کنم کمی بیشتر باید می نوشتی . چارجوبی که دست داده ای اجازه ی تدوین قطعه های زیادی را در داخل قاب به تو می دهد .
عاطفه صرفه جو
همه عناصر خوب و نظیف کنار هم نشسته اند و شعری پاکیزه شد . اما می دانی چیست درد این شعر ؟ غم بی غمی درد این شعر است. مانند آدم سیری که از گرسنه خبر ندارد یا کسی که در کویر پیر شد و از دریا بگوید یا کسی که زیر باران خیس شود و از بیابان بی آب و علف بسراید.. ای کاش ها و حسرت ها نمی گویم ! زیست نکردن در درد های این شعررا می گویم. تصنعی بودن و تمارض را می گویم. این همه زخم بی آنکه ککی بگزد ؟؟؟!!!
گلاره چگینی
اولین باریست که به اینجا می آیم و به گمانم شعر خوبی خواندم در این صفحه / نوع روایت دردی که باعث این نوشته شده خوب و منطقی بود و در تجسم فضاها و نشان دادن آن به مخاطب در بسطی که نه اطناب دارد و نه تکرار خوب عمل کرده است شاعر/ گرچه:بعضی سطور از بار معنایی و قدرت کلامی خاصی بهره مندند بعضی های دیگر هیچ دلیلی برای بودن ندارند و در آخر کار باعث شده اند که فضای ذهن بدون تغییر باقی بماند و شاید حسی که شما قصدش را داشته اید منتقل نشود/ تمام عناصر و تمام سطرها در کنار هم یک حرف را داشتند/ ایجاز و استفاده از گزاره های منطقی در طول کار از نقاط قوت بود...
مصطفا فخرایی
عنصر روایت برجسته است. شعر بر پایه ی نوعی تقابل پیش می رود.استفاده از ایجاز نیز به خوبی صورت گرفته .اما به گمانم توجه خاص به فضاهای عینی تا حدودی حس و حال را از شعر گرفته .
لیلا رضایی
پر هیجان بود و امیدوار. فضا در هر چهار راه کاملن حس شدنی بود.تقریبن اجرا شده بود و فقط حرف نبود. هرچند که سه کلمه ی (پوتین/ اشک آور / تیر) کمی توی ذوق می زد . به نظرم می شد حداقل با (اشک آور و تیر) بازی کرد تا انقدر سرراست نباشند و یک فکری هم برای پوتین کرد تا در همان سطر اول به مخاطب نگوید باید از این راهی که من گفتم بروی همین راه وجود دارد فقط و بس!با همه ی این وجود کار خوبی بود و این به خاطر تعصب ام روی مضمون کارت نیست. جدن کار خوبی بود ولی از این بهتر هم می توانست باشد.
مهر
خیلی بهتر شده ابوالفضل ، ولی هنوز همان مشکل درونی را مثل زخمی که سر باز کرده در خودش دارد این شعری که هیجان زدگی عاطفی اش کار دست خودش داده و کاریش هم نمی شود کرد انگاری! ها ؟
..
..
..
اندازه ی چوبی که خورده ایم داد می کشیم !
حمیدرضا تقی پور
شعر از میان حادثه تصویر می کند و در میانه هم رها می شود. این بسیار جالب است. نه سَری و نه تهی به ماجرا داده است. روایت هایی از این دست را دوست دارم. نپرداختن به حواشی هم قدری کمک به سرعت متن داده و خط مشی روایت را ناگزیر از باقی ماندن در همان فضای گریز و فرار کرده است.
ولی ابوالفضل! ما شعر می گوییم که از روایت ِ شعر، سر نخی را به دست آوریم. ولی ته این نخ به خربزه می رسد! فکر می کنم این شعر در مقام گزارشگری باقی مانده و سرعت روایتگری، شاعر را نیز از تمهیدات و چرایی ِ شاعرانگی در ربوده است. من اصلن موافق بیطرفی در روایت نیستم.
کار را یک بار خواندم. کفایت کرد. کار های ابتدایی سه شاعر غربی 0 نرودا - سن ژون پرس - آناکادیا شیموتساوا) و 2 شاعر ایرانی . آنها نیز در ابتدا( سید علی صالحی - اخمد رضا احمدی) هر دو گروه نوعی از روایت را برگزیده اند که شما بر گزیده ایید.تلاش برای ایجاد معنا از طریق یاد آوری تضاد ها . نشانه ها و بنیانهای یقانی معهود. در ادبیات خودمان با کمی تخفیف می توان آن را تلمیح مقصودی دید.
این توضیح بیانگر استفاده ی نه چندان نیکوی شما از بایگانی کلمات مکشوف بشری است.
کنایه بسیار است لکن اگر جای خود را به ایهام شاعرانه بسپارد موفق تر خواهد بود.
مهدی حسین زاده
ابوالفضل ! زیاد با این شعر ور رفته ای ......
ولش کن و برو سراغ متن های دیگرت
با حرف های عاطفه صرفه جو و حمیدرضا تقی پور موافقم نگاه ظریفی داشتند
لادن جمالی
اشک آور نمی زنندچرا!؟؟
یکهو سوختن مان گرفته انگار…
شعرت این بار متفاوت بود ابولفضل جان
آن شلختگی و بی قیدی ذاتی همیشگی اش را _ که البته من خیلی دوست داشتم_ نداشت
به جایش پختگی و وقار خاصی داشت
شاید چون خیلی حرف ها داشت
حرف هایش بیش از همیشه بود
این که تو برای شعر گفتن فقط کمی دستت را دراز می کنی از همان دور و برت کلمه دستچین می کنی که جز خصوصیات توست
اصلن زیبایی شعرت به عقیده ی من همیشه همین بوده
اما این بار شعرت روی همین حالا همین کنار اصلن همینجا نشست
دوستش داشتم
+
نوشته شده در پنجشنبه هفتم آبان 1388ساعت 15:1 توسط ابوالفضل حسنی
|
