گل یا پوچ

کوچه بیستم

golyapuch — Thu, 29 Oct 2009 11:30:18 GMT

ما کتانی پوش آنهاپوتین به پا
ما می دویم آنها دنبالمان .....

چهارراه اول قفل
دود از سر و وضع اتوبوسها فورا ن ...
زباله ای نیست دیگر تا وسط آسفالت باز یافت شود؟!
هرچه هست خرده شیشه؟!
کو پس کجاست خربزه ای تا خیابان را به لرز آورد ؟!

ما داد می زنیم آنها می زنند

چهاراه دوم توی لاک خودش!
دست به سیاه و سفید نزده!
چندتابلوفقط سیخ سیخ ایستاده!
اشک آور نمی زنندچرا!؟؟
یکهو سوختن مان گرفته انگار…

ما می سوزیم آنها...

چهار راه سوم واویلاست
ما پوتین به پا آنها کتانی پوش
داریم تیر درمی کنیم
تیرآهن از بالا می اندازیم
چوب و چماق و چکش و قیچی یکی شده اینجا

آنها می خورند ما ....
آنها می خمند ما ....

چهارراه بعدی آنها....
چهارراه بعدی بعدی ما....

آنها ما ....
ما آنها......

خودنویس

چریک درونم خوابیده .امدم برای نقد شعر انشالله ورژن اخر است دیگر؟اول اینکه شعر با ارایه ی تصویری نو اغاز نمیشود .به اعتقاد من شاعری چیزی شبیه عکاسی است .شاعر لحظه های ناب درونش را شکار میکند عکاس تصاویر ناب بیرون را حالا این تصویر میتواند در یک کادر خیلی معمولی وبدون هیچ زاویه یا کادر بندی چشم گیر و درخشان و خاص بگنجد میتواند با توجه به نور و زاویه و زوم مناسب تصویری عالی به دست بدهد .شروع شعر با کلمات ما کتانی پوش انها پوتین به پا چیزیست که همه ی مادیده ایم چه انها که در صحنه حضور داشتند چه انها که در تلوزیونها دیدند چه انها که فقط شنیدند...خواه ناخواه این تصاویر دم دست ترین چیزیست که به ذهن ادمی خطور میکند
چهار راه اول قفل...
دود از سر و وضع اتوبوسها فورا ن ...
زباله ای نیست دیگر تا وسط آسفالت باز یافت شود؟!
هرچه هست خرده شیشه؟!
کو پس کجاست خربزه ای تا خیابان را به لرز آورد ؟!

سه سطر اخر اشاره میکند مرا به معیار های اعتبار ادمها که در هر انقلابی به کلی میتواند دیگر گون شود بازیافت زباله ها به چرخه بازگشتن انسانهای به حاشیه رانده شده .ادمهای خرده شیشه دار که از شرایط درهم برهم انقلابی به نفع خود اوضاع را مصادره میکنند و مردمانی که مینشینند پای لرز خربزه خوری دیگران...اعتراض هم که بیفایده است.زبان زور زبان حاکم میشود ماداد میزنیم انها میزنند
چهاراه دوم توی لاک خودش!
دست به سیاه و سفید نزده!
چندتابلوفقط سیخ سیخ ایستاده!
اشک آورنمی زنند چرا؟؟
یکهو سوختن مان گرفته انگار...
نسل دوم نسل سکوت و سوختن و ساختن است. ولی بین این جمله ها جز ارتباط معانی ارتباط زیباشناسانه و خواننده سر ذوق بیاوری نیست چرا؟ترکیبها رو بنایی و کم عمق است.به چالش نمیکشد خواننده را.توی لاک خودش-دست به سیاه و سفید نزدن اشاره به خمودی و بی تحرکی جامعه وسیخ سیخ ایستادن تابلوها اشاره به معترضین شناخته شده و محدود شدن اعتراضها به ابراز وجود افرادی خاص و معدود. دارد .
چهار راه سوم واویلاست
ما پوتین به پا آنها کتانی پوش
داریم تیر در می کنیم
تیرآهن از بالا می اندازیم
چوب و چماق و چکش و قیچی یکی شده اینجا

آنها می خورند ما ....
آنها می خمند ما ....

این سطر ها ادم را یاد خبرهای بیست و سی میاندازد و وارونه جلوه دادن شرایط از دهان رسانه ی ملی.شاید هم اینها دست پرورده های همان چهار راه اولیند که حالا تیر در کن و تیراهن بدست دارند روی سرمان خراب میشوند چوب و چماق با چکش و قیچی یکی شده اند.اینها به بهانه ی چکش و قیچی با چوب و چماق بر سر ما میزنند ؟چکش و قیچی برای من نمادی از طبقه ی کار گر و محروم جامعه است .از طرفی ادم را به یاد داس و چکش و ستاره در روسیه ی کمونیستی و البته چین میاندازد. ...قضیه هی پیچیده تر میشود . این چکش دارها میخواهند یا چماقهای چینی بر ما بتازند لابد...خودمان را هنوز مظلوم بازی میبینم و ضمیر ما را در این جمله ها برنمیتابم
ما میخوریم انها
ما میخمیم انها
ما هنوز برایم دست بزن ندارد.
برویم برای چهار راه های بعدی بعدی...

حامد نیکبخت

بیرون نیافتدن ذهنت باعث شده که کمی زورورزی کنی با شعر، بعضی سطر ها خیلی قوی ست، اما فضا سازی نهایی با شعر صورت نگرفته، برای همین به صناعت هم نرسیده اثر.
کو پس کجاست خربزه ای تا خیابان را به لرز آورد ؟!
چنین مابه ازا هایی ماحصل کشف شاعرانه رخدادی ست که منظورت بوده و خوب هم از آب در آمده. اما آنجا که فضا ها در روایت کلی از شهود شعری در عینت به عینیت ساختگی تنزل می یابد ساختار نهایی فاقد یکپارچگی و تشخص شعری تو می شود.
شاید میگذاشتی تا در آب نمک می ماند حالا حالا ها، به وقتش محشری می شد!

جلیل قیصری

مي بينم كه ورژن نهايي با فرم و ساخت جاندار و شكيل خود روبريم ايستاده است و...مهمتر از اين ضريب انتقاد پذيري شماست كه كارها را بيش از پيش به سلامت و دوام مي نشاند .

حسین علیزاده

برخی از موتیف های اصلی شعرتان آن حالت خودی و ویژه را نگرفته اندمثل:کتانی،پوتین،اتوبوس،خرده شیشه و مورد های دیگر... و آن حالت استعاری را به کل کار نبخشیده اند که اینها باعث میشود گستره ی تاویل من بر کارتان کم شود و این به نفع شعر نیست.اما درد این شعر بر دل من هم نشست

                                                                حسین خلیلی

فکر می کنم . کار خوبی نوشته ای . کار خوب یعنی چه . یعنی همین در دی که داری به ان نگاه می کنی . شعر هم از نظر نوع روایت اجتماعی خوانش هایش را می طلبد هم از نظر زاویه ی دیدی که در درون کار در گردش است . خود گردش را احضار می کند . ان هم گردشی بدون سیر خطی و شعاری . فرارت از موقعیتی به موقعیت دیگر بی ثباتی درون کار و انسجام کلی برای حرفی که می خواهی بزنی . راوی شاعر ابژه طرز نگاهی نیست دانای کلی که سنگ نشده . فاشیست را بهتر از هر دکترینی اینجا توی این شعر می شود تدریس کرد . استفاده عالی از زبان روزمره ایجاز و اختصار در گزارش و نشانه ها . مثل اکثر کار های تو که در کلیت اتفاق شاعرانه را وقتی جستجو می کنی می کندت . اما فکر می کنم کمی بیشتر باید می نوشتی . چارجوبی که دست داده ای اجازه ی تدوین قطعه های زیادی را در داخل قاب به تو می دهد .

                                                                 عاطفه صرفه جو

همه عناصر خوب و نظیف کنار هم نشسته اند و شعری پاکیزه شد . اما می دانی چیست درد این شعر ؟ غم بی غمی درد این شعر است. مانند آدم سیری که از گرسنه خبر ندارد یا کسی که در کویر پیر شد و از دریا بگوید یا کسی که زیر باران خیس شود و از بیابان بی آب و علف بسراید.. ای کاش ها و حسرت ها نمی گویم ! زیست نکردن در درد های این شعررا می گویم. تصنعی بودن و تمارض را می گویم. این همه زخم بی آنکه ککی بگزد ؟؟؟!!!



                                                      گلاره چگینی

اولین باریست که به اینجا می آیم و به گمانم شعر خوبی خواندم در این صفحه / نوع روایت دردی که باعث این نوشته شده خوب و منطقی بود و در تجسم فضاها و نشان دادن آن به مخاطب در بسطی که نه اطناب دارد و نه تکرار خوب عمل کرده است شاعر/ گرچه:بعضی سطور از بار معنایی و قدرت کلامی خاصی بهره مندند بعضی های دیگر هیچ دلیلی برای بودن ندارند و در آخر کار باعث شده اند که فضای ذهن بدون تغییر باقی بماند و شاید حسی که شما قصدش را داشته اید منتقل نشود/ تمام عناصر و تمام سطرها در کنار هم یک حرف را داشتند/ ایجاز و استفاده از گزاره های منطقی در طول کار از نقاط قوت بود...

                                                                مصطفا فخرایی

عنصر روایت برجسته است. شعر بر پایه ی نوعی تقابل پیش می رود.استفاده از ایجاز نیز به خوبی صورت گرفته .اما به گمانم توجه خاص به فضاهای عینی تا حدودی حس و حال را از شعر گرفته .

                                                                  لیلا رضایی

پر هیجان بود و امیدوار. فضا در هر چهار راه کاملن حس شدنی بود.تقریبن اجرا شده بود و فقط حرف نبود. هرچند که سه کلمه ی (پوتین/ اشک آور / تیر) کمی توی ذوق می زد . به نظرم می شد حداقل با (اشک آور و تیر) بازی کرد تا انقدر سرراست نباشند و یک فکری هم برای پوتین کرد تا در همان سطر اول به مخاطب نگوید باید از این راهی که من گفتم بروی همین راه وجود دارد فقط و بس!با همه ی این وجود کار خوبی بود و این به خاطر تعصب ام روی مضمون کارت نیست. جدن کار خوبی بود ولی از این بهتر هم می توانست باشد.

                                                                      مهر

خیلی بهتر شده ابوالفضل ، ولی هنوز همان مشکل درونی را مثل زخمی که سر باز کرده در خودش دارد این شعری که هیجان زدگی عاطفی اش کار دست خودش داده و کاریش هم نمی شود کرد انگاری! ها ؟
..
..
..
اندازه ی چوبی که خورده ایم داد می کشیم !

                                                             حمیدرضا تقی پور

شعر از میان حادثه تصویر می کند و در میانه هم رها می شود. این بسیار جالب است. نه سَری و نه تهی به ماجرا داده است. روایت هایی از این دست را دوست دارم. نپرداختن به حواشی هم قدری کمک به سرعت متن داده و خط مشی روایت را ناگزیر از باقی ماندن در همان فضای گریز و فرار کرده است.
ولی ابوالفضل! ما شعر می گوییم که از روایت ِ شعر، سر نخی را به دست آوریم. ولی ته این نخ به خربزه می رسد! فکر می کنم این شعر در مقام گزارشگری باقی مانده و سرعت روایتگری، شاعر را نیز از تمهیدات و چرایی ِ شاعرانگی در ربوده است. من اصلن موافق بیطرفی در روایت نیستم.

                                                                       عالین

کار را یک بار خواندم. کفایت کرد. کار های ابتدایی سه شاعر غربی 0 نرودا - سن ژون پرس - آناکادیا شیموتساوا) و 2 شاعر ایرانی . آنها نیز در ابتدا( سید علی صالحی - اخمد رضا احمدی) هر دو گروه نوعی از روایت را برگزیده اند که شما بر گزیده ایید.تلاش برای ایجاد معنا از طریق یاد آوری تضاد ها . نشانه ها و بنیانهای یقانی معهود. در ادبیات خودمان با کمی تخفیف می توان آن را تلمیح مقصودی دید.
این توضیح بیانگر استفاده ی نه چندان نیکوی شما از بایگانی کلمات مکشوف بشری است.
کنایه بسیار است لکن اگر جای خود را به ایهام شاعرانه بسپارد موفق تر خواهد بود.

                                                                 مهدی حسین زاده

ابوالفضل ! زیاد با این شعر ور رفته ای ......
ولش کن و برو سراغ متن های دیگرت

با حرف های عاطفه صرفه جو و حمیدرضا تقی پور موافقم نگاه ظریفی داشتند

                                                                          لادن جمالی

اشک آور نمی زنندچرا!؟؟
یکهو سوختن مان گرفته انگار…

شعرت این بار متفاوت بود ابولفضل جان
آن شلختگی و بی قیدی ذاتی همیشگی اش را _ که البته من خیلی دوست داشتم_ نداشت
به جایش پختگی و وقار خاصی داشت

شاید چون خیلی حرف ها داشت
حرف هایش بیش از همیشه بود

این که تو برای شعر گفتن فقط کمی دستت را دراز می کنی از همان دور و برت کلمه دستچین می کنی که جز خصوصیات توست
اصلن زیبایی شعرت به عقیده ی من همیشه همین بوده
اما این بار شعرت روی همین حالا همین کنار اصلن همینجا نشست
دوستش داشتم

کوچه بیستم

golyapuch — Sat, 24 Oct 2009 17:50:18 GMT

درست اول انقلاب، راه می افتیم

ما کتانی پوش آنها پوتین به پا
ما می دویم آنها دنبالمان می کنند

چهار راه اول قفل...
دود از سر و وضع اتوبوسها فوران ...
زباله ای نیست دیگر تا وسط آسفالت باز یافت شود؟!
هرچه هست خرده شیشه؟!
کو پس کجاست خربزه ای تا خیابان را به لرز آورد ؟!

ما داد می زنیم آنها می زنند

چهار راه دوم توی لاک خودش!
دست به سیاه و سفید نزده!
چندتابلوفقط سیخ سیخ ایستاده!
اشک آورنمی زنند چرا؟؟
یکهو سوختن مان گرفته انگار...

مامی سوزیم آنها ....

چهار راه سوم واویلاست
دارند تیر درمی کنند
تیرآهن از بالا می اندازند
چوب و چماق و چکش و قیچی یکی شده اینجا

ما می خوریم آنها ....
ما می خمیم آنها ....

چهارراه بعدی ...
چهارراه بعدی بعدی....
چهارراه بعدهای بعدی بعدی....

القصه:

آش و لاش و پا برهنه رسیده ایم به آ زا دی
آ ش و لاش و پا برهنه رسیده اند به آ زا دی

علی جهانگیری

لحن امروز و استفاده نمادین از آن همراه با تشخیص و انسان نمایی عناصر پیرامونی این شعر را به دکلاماسیون زبان بسیار نزدیک کرده است

زباله ای نیست دیگر تا وسط آسفالت باز یافت شود؟!
هرچه هست خرده شیشه؟!
کو پس کجاست خربزه ای تا خیابان را به لرز آورد ؟!

و همین طور استفاده بجا از امثال و حکم ولی در خیلی از برش ها ما می توانستیم ادامه کار را نداشته باشیم و جایی برای مخاطب همراه و کشف و لذت او از خوانش شعر بگذاریم

ما داد می زنیم آنها می زنند

و این را با اینکه نوع زدن آنها را مشخص نمی کند مقایسه کنیم با :

ما می خوریم آنها ....
ما می خمیم آنها ....

که فرصت بیشتری را برای مخاطب شعر ، در جهت تشریک در سرایش ایجاد مینماید
از خواندن شعری زیبا لذت بردم ، موفق باشی و ممنون از دعوتت

حمید تقی آبادی

به گزارش كلي خبرنگار ما از وقايع اخير تهران توجه كنيد:

درست اول انقلاب، راه می افتیم

ما کتانی پوش آنها پوتین به پا
ما می دویم آنها دنبالمان می کنند

چهار راه اول قفل...
دود از سر و وضع اتوبوسها فوران ...
زباله ای نیست دیگر تا وسط آسفالت باز یافت شود؟!
هرچه هست خرده شیشه؟!

اصولن ما اين چيزها را توي تلويزيون يا از طريق ماهواره ديده ايم.تفاوتش اين است كه آنجا تصوير است و اينجا كلام... حشو زياد دارد اين نوشته ابولفضل جان. پس من اينجوري حذف مي كنم:

اول انقلاب، راه می افتیم

ما کتانی پوش آنها پوتین‌هاي به پا

چهار راه اول قفل...
کو پس کجاست خربزه ای تا خیابان را به لرز آورد ؟!

ما داد می زنیم

چهاراه دوم توی لاک خودش!
دست به سیاه و سفید نزده!
چندتابلوفقط سیخ سیخ ایستاده!
اشک آورنمی زنند چرا؟؟
یکهو سوختن مان گرفته انگار...

مامی سوزیم

چهار راه سوم واویلاست
چوب و چماق و چکش و قیچی یکی شده اینجا

ما می خوریم آنها ....
ما می خمیم آنها ....

چهارراه بعدی ...
چهارراه بعدی بعدی....
چهارراه بعدهای بعدی بعدی....

القصه:

آش و لاش و پا برهنه رسیده ایم به آ زا دی
آ ش و لاش و پا برهنه رسیده اند به آ زا دی

عاطفه صرفه جو

نسل اولی ها... چهار راه اول ! نسل دومی ها ... چهار راه دوم ! نسل سومی ها... چهار راه سوم ! و آنهایی که خواهند آمد و خواهند آمدو خواهند آمد ! سه تابلو از سه نسل ! از به راه افتادن انقلاب تا دم نزدن نسل دومی ها و سوختن و ساختن شان تا به هم آمیختگی ی ایسم ها و ایدئولوژیک ها در اتفاقات اخیر خصوصن . حالا اگر چهار راه های بسیاری هم بیایند و بروند اتفاقی نمی افتد. پابرهنه باقی خواهند ماند ملت های انقلابی. هی انقلاب ! هی انقلاب ! پس کی پیشرفت ؟ ترقی؟ رشد؟

به نظرم پرداختن و روایت از سه دوره کمی عجولانه صورت گرفت و در واقع کلی گویی شد. در ثانی شما کمی دیرتر از شاعران دیگر به این موضوع وارد شدید. چون فصل سرایش این گونه مضامین تابستان بود. به هر طرف چرخ می زدی شعر شده بود دود و آتش و خیابان و زباله و گلوله و همین میادینی که تصویر کردی . حالا دوره ی از درون بافتن طناب دار رسیده.

حالا شاید خیلی ها بیایند و بگویند این انطباق میدان و نسل ها خوب و زیبا و جالب و از این حرف هاست. شاید . اما مضمون جدیدی نبود. نمی دانم چرا بعد یک دوره رکود که آمدی اینطور شدید ! اون از کار قبلی . این هم از این. البته شاید من پر توقع شدم.

خودنویس

خوب .شعر حسی گیرایی است( مثل شعرهای قدیمت نیست که خیلی درگیرشان بودی و ور میرفتی تا ورز بیاید .)ولی مگر ادمیزاد شعر حسی نمیخواهد ؟مخاطب؟شاعر؟یک جمله از سوزان سانتاگ خوانده ام که خیلی به دلم اثر کرده برای مهرداد نوشته بودم به نقد و برای تو مینویسم به تقدیر(هیچیک از ما نمیتوانیم به ان دوران پاکدامنی پیش از تمام نظریه ها باز گردیم زمانی که هنر نیازی به توجیه نداشت چرا که هرکس میدانست یا میپنداشت که میداند هر اثر هنری چه میگوید )شعر الان تو رک و بدون مغلطه و لفافه به ما میگوید که ابوالفضل حسنی چه میگوید و چه میخواهد .شاید این به مذاق خیلیها که سختگیرند خوش نیاید گرچه خود من هم وسواسهایی در نوشتن برای خودم دارم ولی دلیل نمیشود از این شعر لذت نبرده باشم.

رضا باب المراد

شعر شما به تصویر کشیدن و روایت همین امروز ماست که بالغ میشود و راه را در خویش و بدون انتظاری تا آزادی میرودمیدانی که شاید میعاد گاه و چشم اندازی برای محالات ما باشد....
اما گذشته از مضمون و نوع ساختار، کار شما می شد با بعضی از ابزارها به وسعت بیشتر ی در پردازش و نوع برخورد مخاطب با اثر بپردازید

مهر

به نظرم حرف ها را دوستان در باره ی این کار زده اند ...من هم همین را می گویم که روایت تو خوب و پر تحرک است و حس برانگیز، ولی نگاه تو به موضوع تازه نیست و باعث می شود شعر زود از ذهنم پاک شود ...

کوروش همه خانی

همان بیت اول سرآغاز درگیر شدن مخاطب است با این متن زیبا .آیا انقلاب 57 است یا میدان انقلاب، تا مرا به واسطه ی شورش ها ی خیابانی این روزها در هم کند ؟ما می دویم آنها دنبال ما /به ضرورت وزن !
چهار راه اول را بسته اند /تا اینگونه به اشیا خاصیت انسان بخشی بدهد دود از سر و وضع اتوبوس ها فوران می کند /خاکستر بعد آتش.
چهار راه دوم آرام مردم را می بیند هنوز آتش به این جهار راه نرسیده و در لاک سکوت فرو رفته است .و طنز پر صمطراق سرما ی آتش به اینجا نرسیده تا اشوب خیابانی را به لرزه در آورد .می زنیم با می زنند تجانسی زیبا برقرار کرده است .چهار راه سوم شیونی برپا شده و آتش از چهار راه اول به وام گرفته تا در صدای تیر ،آتش را خاموش کنند اتشی که هر لحظه زبانه دار تر می شود و حالا تمام چهار راه ها پر از سوز و گداز عاشقان است و هر شعله ای اول اش با یک جرقه شروع می شود تمام این تلاش ها نهایت رسیدن به آزادی ست تا شاعر بتواند بنویسد و با مردم اش بی حد و حصر طعم آزادی را بچشند.فضای ایجاد شده در کلیات مختص به این شعر ساختاری منسجم از خود بجا گذاشته تا در بیت ها ی آخر ضربه ای نهایی را بر پیکره ی ماندگار شعر وارد کند .

اسماعیل مهران فر

آقا من یه جور آرمان خواهی بد ریخت می بینم توی شعر . مثل فلاح روایت را خوب و پر تحرک می دانم اما همیشه که نباید خیابان تهران در شعر منجر به آزادی شوند هان ؟ پرداختن به کلیشه ای اینچنین می توانست در این زبان و روایت پویا شکل متجددانه تری به خود بگیرد و معنا را از آن پوسته ی کلاسیکش بیرون بکشد هان ؟

مهدی حسین زاده

چیزی توی این کار ندیدم که مرا به روایت و خوانش یکه ی تو برساند از حادثه :
متن کاملآ وامدار فرامتن است و فراروی نمی کند جز آن پایان بندی که آن هم بسیار شنیده شده و تکراری است .......فرم گزارش گونه ی کار مجالی برای عرضه اندام "شعر "باقی نگذاشته است آن "از آن خود شدن" شاعر و شعر اتفاق نیفتاده در کار:نزدیکی شاعر و متن

ابوالفضل حسنی

به کمک دوستان به این نتیجه رسیدم که ای داد و بیداد من شعر را توسط دو گزاره ی

"درست اول انقلاب، راه می افتیم"

در وردیه و

"القصه:

آش و لاش و پا برهنه رسیده ایم به آ زا دی
آ ش و لاش و پا برهنه رسیده اند به آ زا دی"

در خروجیه، قاب گرفته ام وشعررا این وسط خفه کرده ام لذا با حذف موارد ذکر شده ورژن نهایی کار را در ادامه ثبت می کنم و از دوستان تقا ضا دارم که روی ورژن نهایی کار نظر بدهند...

ما کتانی پوش آنها پوتین به پا
ما می دویم آنها دنبالمان ....

ما داد می زنیم آنها می زنند

مامی سوزیم آنها ....

چهار راه سوم واویلاست
دارند تیر درمی کنند
تیرآهن از بالا می اندازند
چوب و چماق و چکش و قیچی یکی شده اینجا

ما می خوریم آنها ....
ما می خمیم آنها ....

چهارراه بعدی ...
چهارراه بعدی بعدی....
چهارراه بعدهای بعدی بعدی....

سیتــــــــکا

این شعر روایتی قدیمی است اما... هر دهه واژه های این شعر را به روز می کند . هیجان و انفجار کلماتش از بازگویی هیچ نکته ای هراس ندارد اینجا شعر و کلمات انتحار می کنند تا آنچه که به نسل ها تعمم می دهیم را با زبان امروز بیان کند

عاطفه صرفه جو

گر چه بحثم بر سر تکراری بودن موضوع بر قوت خودش باقی ست . اما اینطور بهتر شد. خصوصن انتهاش. می دانی چرا ؟ چون در ورژن اول خودت بریده و دوخته بودی و دست و پای مخاطب را گذاشته بودی در پوست گردو که : آش کشک خالته ... و از این حرفا ! اما حالا با این پایان بندی یعنی اینکه ته قاب را برداشتی و من این شعر را تا هر کجا بخواهم در ذهن می کشانم . تا هر هزار چهار راه هم اگر که شد. شاید معجزه ای شد و تقی به توقی خورد و با صندل های ورنی به آزادی رسیدیم نه پای پیاده !!! شاید اصلن به " آزادی " نرسیدیم و به "بلوار توحید" پیچیدیم !!! حالا اینطور بهتر شد.

حسن سهولی

نگاه دقیق شاعربه کمک واژه ها صحنه های جانداری را پدید آورده ،واژه ها برحرکت متن می افزایند وتصویرهای حاصل مانند فیلمی پر هیجان هستند شعر گزارش کونه وعجول است شاید یکی از زیبایی های این شعر که توانسته به خوبی حرکت راایجادکندهمین تندی ودوندگی _همنشینی برای واژه ها است که ردپای زیبایی به جاگذاشته است

پرستو ارسطو

با اینکه از همان از اولین میدان مخاطب میداند به کجا میرود ولی صحنه آرایی قوی و کشش دار است وخواننده را میان دود باروت وسرمای !آتش با خود میبرد..و همزمان تاریخ سی ساله را در ذهن به تصویر میکشد و پوست اندازی فصل به فصل این هیولا را نمایش میدهد.
شاعر در این شعر قابلیت گفتمانی را ارائه داده که امتیاز ویژه ای دارد به این مفهوم که خواننده در پایان شعر تنها ناظر این تراژدی نیست و حق پیش بینی ویا داوری دارد.

حبیب شوکتی نیا

با اول بار خواندن اغلب نمی شود صریح بود( شاید این عادت من تنها باشد البته) اما با دیدن صاحب نظرانی چنین ، می شود ندیده گرفت عادت قذیمه را انگار .
در وهله ی اول من در تعریف شعر واماندم در اینجا . آن همه پیش ذهنی ها و پسکاری ها در من بی اثر ماند.
ساده گی در شعر ، درست . رک بودن و صادق ماندن، درست، از درد مشترک سرودن هم ، درست. همه ی اینها هست ، ولی جایگاه شعر کجاست و تفاوتش با نثر . اصلن هم مته به خشخاش نمی گذارم و دعوای قدیمی شعر سپید و نثر را پیش نمی کشم.حتا به ساده گی ی ساختار زبانی و بیرونی ی شعر دهه های اخیر
باورمندم.
حرف من آن چیزی ست که شعر را شعر می کند. آن پنهان در اثر . ایجاز و استفاده از شگردهای شاعرانه و ..... یعنی همه ی آن شاعرانه گی ها.
ناگفته نگذارم از حیث ساختار درونی با اثر قابل تاملی روبرو هستیم. حرفی ست که در عمق خودش داستان ها نهفته دارد. و به شعر بودن می نازد.
ولی مگر چه عیبی دارد با ظاهری آراسته به آراسته گی ی ذهن کوشش کنیم؟

باران سپید

آنچه که درباره این کار و کارهائی از این نوع ، آزارم می دهد تسلط واژگانی ست که روایت مشخصی را ( این روزها ) از بیرون متن با خود به همراه دارند و به دلیل اینکه ازنظر تقویم زمانی هنوز از آن روایت ها فاصله چندانی نداریم قاعدتا تاویلی به جز همان روایت بیرونی در ذهن مخاطب تداعی نمی گردد و این موجب می شود بسیاری از نقاط قوت اثر نادیده گرفته شود.شاید باید به این کار فرصت بیشتری داد. البته من با بسیاری از حرف های آقای تقی آبادی موافقم.

کوچه نوزدهم یا فدرالیته رباعی

golyapuch — Tue, 06 Oct 2009 16:41:18 GMT

بازاست هوا ستاره دارد ایوان
لم داده دو تا بنفشه توی گلدان
ای شکر خدا که بعد یک ماه تمام...
شهر است تهی لبالب است این لیوان!

این مشت بگیر پسته ی خندان است!
این خربزه نیست، بره ی بریان است!
چشم از سر استکان هم بردارید!....
یک دَبه ی پُر هنوز در ایوان است!

باشد!، باشد پنجره تو حال خودش
هی قل نخورد پیاله دنبال خودش...
پاشید! که مابقی شدیدن پایید!...
کف بینی این آینه هم مال خودش !

ای دست به دست همدگرداده شما
هی پاشده هی دوباره افتاده شما
یا برکف این اتاق کف کرده بسی....
یا وق زده بر تراس ایستاده شما.....!

من زد به سرم شیشه شکستم حالا!
من شیشه کشیده ام به دستم حالا!
زود از همه ی دوروبرم دور شوید!

من در رحم مادرم هستم حالا.....!!

ترتیزک

اینکه شاعر در برساختن گونه ای رباعی جدید همت گماشته تردیدی نیست اما گاهی عدم پختگی و شتاب زدگی شاعر در بروز سروده ها ازار دهنده است چرا که راقم سطور شعرهای درخشانی از شاعر خوانده وسراغ کرده وکلاسیک سرایش نمی داند ..

ای دست به دست همدگرداده شما
هی پاشده هی دوباره افتاده شما
یا برکف این اتاق کف کرده بسی....
یا وق زده بر تراس ایستاده شما.....!

من زد به سرم ، شیشه شکستم حالا!
من شیشه کشیده ام به دستم حالا!
زود از همه ی دوروبرم دور شوید!

من در رحم مادرم هستم حالا.....!!

اسداللهی66

من شدیدا مخالفم با این ها!

ابوالفضل حسنی یادم است یک بار گفت سید حسن حسینی جز چند رباعی نصف و نیمه چیزی به ادبیات ما نداد.حالا اینها چه می کنند؟
آیا تلاشی که حسنی در شعر مدرن این روزها و ساختن زبانی پارامتر دار داشت را می شود به اشعار کلاسیکش تسری داد؟
جواب بنده خیر است.

در عین حال این هایی که بنده خواندم به هیچ عنوان آن عمق لازمی که در شعر کلاسیک انتظار داریم و روالی که بر شعر کلاسیک حاکم است را برآورده نمی کند...ودر عین حال فکر نمی کنم حسنی مدعای عوض کردن بوطیقا در رباعی یا دوبیتی را داشته باشد.دارد؟چون اصلا حرفه اش این نیست...

حال باید پرسید هرچه بر قلم می آید آیا واقعا جار می زنند؟!

حسن سهولی

گاهی ازاین منظر وگذر شعرمی آید حالا رباعی باشد ودیگران سروده باشند حالا حسنی باشد. خیامی تکرارنمی شود!!حالابشود!!مشکل این جاایجادمی شودکه حسنی ذهنش عادت به رباعی سرایی نکند!حالاعادت کندقطعن ازشعر پیش رو امروز دورمی شود!.........؟
شاعر سعی کرده ضربه ی آخر راباواژگان امروزی خوب واردکندوموضوع ومحتوی راخوب حفظ کند.
"ازرباعی بیت آخرمی زندناخن به دل
خط پشت لب به چشم ما زابرو خوش تر است"
حسنی برای رفع خستگی بعداز اندیشه ی دورودراز رباعی رامثل خیام مسکنی یافته تادرسایه ومایه اش دمی بیاسایدمسکنی قوی وفوری
خیام بعداز کار خسته کننده ی فلسفه هنگامی که می خواست آب از کوزه بخورد نگاهش به کوزه می ا فتاد وداروی تلخ فلسفی راباقندرباعی می آمیخت وبه خورد خودودیگران می داد!!!!!!
"این کوزه چومن عاشق زاری بوده است
دربندسرزلف نگاری بوده است
این دسته که برگردن اومی بینید
دستی است که برگردن یاری بوده است"
بدرود

پرستو ارسطو

شاعر این بار به کوچه نوزدهم! زده که بلکه بیست بگیرد! البته با این بداعتی که بخرج داده باید هم بگیرد ولی نه از من!
او اصطلاحات خودمانی را دستمایه ی پژوهش و آزمایش قرارداده .
و دلتنگی هایش را با زبانی تازه ولی جا نیفتاده در قالب شعر نوشته است.
شرایط و فضای ارائه اثر در حوزه هنرشعری شناخته شده نیست.

كاری متفاوت است و تا به حال چنین اثری نخوانده بودم اگرچه نباید کتمان کنم که حس خوبی نسبت به آن داشتم.در ساختار شکنی افراط شده شعر شاخصه های متعددی را باید عرضه نماید تا بتواند جایگاهی پیدا كند.این شعر از لحاظ محتواحرف داشت ولی زبان آن زبانی نیست که مقبول عامه باشد و از ذهن و زبان جامعه بدور است.به ارزش هایی اشاره شده که حرف مشترك همه است و اگر به قالب و فضای آن نیز توجه شده بود شاید میتوانست همه را ا راضی كند.
فرایند ادبی وشعری مثل تولید کالاست که باید به کیفیت درونی وبسته بندی آن اهمیت داد.
شعرهای زیبایی از شما خوانده بودم

علی فتحی

واقعیت اینکه من تورا برای پستهای قبلی چریک می دانم و اینجا آشفته ! تورا برای وزن می خواهم اما وزن را برای تو هرگز رفیق...

سلام

سیتکا

شعر خوبی خواندم وزنش را به دوش نمی کشم هرچند شاعر نیز خود پابند این مهم بوده یا نه برای خواندن شعرش فرقی نمی کند . وزن کلامش زیبا و در خور است . می توان محتوای موزون و هنجار پذیر این نوع نوشتن را عمیقن درک کرد

منیژه رزاقی (قاصدک)

من فکر می کنم شعر در هر قالبی که باید، خودش را عرضه می کند و در این بین دست شاعر فقط کاتبی است که اختیار کلمات را ندارد!
این شعر باید در این قالب نوشته می شد... همین!

جليل قيصري

خوب مي دانم كه اقاي حسني ازمون شعر كلاسيك را خيلي خوب از سر گذراند و در ان سالهاي دور غزل هايي مي گفت كه با فر اورده هاي نو پهلو مي زد و به همين دليل لازم است بگويم كه در نقب زدن به شعر موزون اگر غزل بگويد بسيار موفق تر از بعضي از غزل سرا هاي معاصر است چرا كه رباعي اگرچه قالب جا افتاده و خوبي است و با نام عربي اش مثل بسياري از فر اورده هاي ادبي ما ابداع وطني است و با روح جمعي ما پيوندي تنگاتنگ دارد اما چون از بُعد عروضي قالب منفردي است فكر مي كنم يك غزل سراي صاحب پيشينه مي تواند در غزل موفق تر عمل كند چرا كه غزل داراي تنوع وزني است و با ادغام وزن ها يا كم و زياد كردن اركان مي شود انديشه و مفاهيم نو را خيلي اسان تر در غزل و قالب هاي ابداعي جا داد ...در مورد اين رباعيات گمان مي كنم ايشان در تركيب نحوي و ايجاز بخشي به كلمات خوب عمل كرده است اما انديشه هاي موجود در برخي از اين رباعي ها ميل و شوك و حيرت و ...بيشتري را مي توانست بر انگيزد كه خود از مفاهيم زيبايي شناسي هستند اما ناگفته نماند كه ساختار نحوي كلمات و سويه هاي زباني برخي از اين رباعي ها را خوش نشانده است .بر قرار باشيد

زنی که بلند فکر می کند

سلام مرسی حسنی عزیز بابت عنوان شعر "فدرالیته رباعی"
و اینکه استراتژی عوض کردی منتظر این تغییر و تنوع بودم بعد از آن سکوت طولانی شما .
من هم معتقدم یک چونین محتوایی چنین قالبی برازنده اش بود و سابقه ی ذهنی ما را هم خدشه دار نکرد .با این قول مخالفم که :غزل سرایی ات به رباعی ات می چربد.
این شعر گرچه قالبی کهنه داشت اما فحوایی نو در برداشت خصوصا انطباق عنوان هوشمندانه اش....
فقط موقع خوانش شعر حس کردم کمی در قبض و فشار بودی و امکان گزینش کلمات دیگر برایت دشوار بوده بواسطه این قالب تنگ .وگرنه (با توجه به توانایی که در شما سراغ دارم ) این مضمون جای مانور زیادتری داشت منتظر آثار خلاقانه ی بعدی شما هستم
شبنم شیروانی

کیوان اصلاح پذیر

گذشته از ارتباط معنایی ، این شعر خیلی دلچسب است . آدم دلش میخواهد هی بخواند . نه فقط وزن و ردیف و قافیه که کلمات هم خیلی راحت الحلقوم اند . حسنی قبلا هم یک شعر نو داشت در همین مایه ها ( سیم خاردار و شب نشینان ...) در آنجا هم با جمع مستان روبروییم . این جمع مستان که با تاکید حسنی بر دبه و لیوان و استکان و پسته و بره در محفلی جمع اند در حال سیاه مست شدن اند . حرف ها از منطق بیداری شروع میشود و در پایان به منطق مستانه میرسد . شعر با همین منطق تلوتلو میخوردو پیش میرود . ظاهرا با دنبال کردن سرنوشت این جمع ما به جایی نمی رسیم و اصولا هم قرار نیست برسیم مثل خود آن جمع . اسم شعر هم همین است . "فدرالیته رباعی" درحقیقت اعلام استقلال آن ها از یکدیگر است درحین پیوستگی شان . اما حیفم آمد نگویم "کف بینی این آینه هم مال خودش" . خیلی زیباست .

نادر نظامی

از لطف شما ممنون . با توجه به عدم شناخت از شما در شعر کلاسیک . این پست شما غافلگیرم کرد هم از نظر بیان و هم از این نظر که شما را با شعرهای دینامیک می شناختم . با ستایش از این شعرها که نشان دهنده طرح ها خیال انگیز ذهنی شماست من معتقدم که اگر این قوالب در شعر سپید قرار می گرفت بهتر بود زیرا واقعیت این است من با وجود زیبایی کلام این شعرها - به خصوص در وزن رباعی- و با وجود بدایع ان- حس قدیمی بودن را دارم که این ایراد شما نیست این حسی است سلیقه ای که درست ندانستم برای شما ننویسم . با تمجید از تسلط شما بر زبان و شعر

سعید دارایی

اولش فکر کردم که این رباعیات پژواک عربده هایی است که از قرون سه و چهار می آید . با خود هزاران هزار سوال بی پاسخ می آورد - بر ستون های سیمانی امروز می کوبد و باز از نو به خاستگاه ابدی خود بازمی گردد .
دومش همان اولی را فکر کردم
و سومش اما به هر شکل با توجه به شناختی که از قدرت غزل سرایی ابوالفضل دارم این فدرالیته رباعی هم می تواند سنگ بنای ساختمانی باشد که مطمئنن از این به بعد شاهد بر ساختنش خواهیم بود .

مصطفا فخرایی

آزمون کلاسیک سرایی را در غزل های تازه و گیرایت به خوبی گذرانده ای.امروزی هایت را بیشتر می پسندم.

فدرس ساروی

این هایی که از قالب ایراد می گیرند شبیه آدمی هستند که فقط یک قدمی کار را می بینند ... واقعیت این است که قرار گرفتن حتی یک قطعه ی صد درصد کلاسیک در یک متن مدرن در کلیت آن متن فقط به فضای دامن می زند که نتیجه اش جز اعوجاج های فرامدرن نیست ... متن دنباله دار کوچه های ابوالفضل هم از همین دست است ...

مهدی حسین زاده

چه بخواهیم قبول کنیم یا نه ، این شعر از فضای جدی شعرهای امروز دوراست حتی از فضای جدی شعر های خود ابوالفضل حسنی ......من با قالب شعر کاری ندارم دقیقآ از فرم کار حرف می زنم و تمی که اجرا شده در آن،شعر فضایی سرخوشانه دارد و از چیزی حرف می زند که همه می دانیم اما وارد فضای شعری جدی نمی شود با آن نمی شود به عمق رفت شعر در همان سطحی که حرکت می کند به پایان می رسد با آن پایان بندی :( من در رحم مادرم هستم حالا.....!!) که جز وجوه آیرونیک سطحی چیز دیگری به شعر اضافه نمی کند.و گویی که هم شعر و هم مخاطب را دست می اندازد نه به شکلی هنری و طنز .
اما معتقدم این شعر با توجه به ظرفیت ها و بستری که فراهم کرده (در روایت و نیز خود قالب رباعی که شلنگ اندازتر و بازی گوش تر از غزل است) می توانست به سویه های عمیق تر و شاعرانه تری پا بگذارد:
با توجه به اینکه حسنی با وزن ها ی عروضی در شعر زیاد سروکار داشته و به شعر سپید با تمام وسعت آن مدت هاست که وارد شده است.

کوچه هیجدهم

golyapuch — Tue, 14 Jul 2009 04:05:18 GMT

می گوید تشک بیندازید تخت!
ایستا ده اید هاج و واج یا قدم می زنید کج و کوله!
گم کرده زیاد دارید می دانم می یافت نشود گشته ا ند ها!
پا وپاشنه خیلی دیده اند این فرشها پوست کلفت تر شده اند.....

گیج و منگ می شویم توی هم نگا ه
رو به هم می کنیم پشت به هم از هم دور
می چرخیم از این گوشه به آن گوشه می گردیم توی اتا ق
انگار یکی دارد می پاید مارا!

می گوید درازبکشید، رها کنید همه ی قضا یا را
می غرد پایت را از بیژامه بیرون بکش مرد! با تو ام!
این کهنه قبا را ول کن !

از تن در آورده ها را هوا می دهیم بال بال می زنند می افتند روی هم
می ماند فقط شورت ها مان پیش کش!
طاق باز می افتیم، برق می زنیم برق کم می آورد می رود می آید

مانده ایم تا چه بفرماید باز ما چه کنیم !
از بوسه موسه خبری نیست تا اینجا !

می گوید لب روی لب بمکید، شیره دانی در دهن دارید!
لِنگ ودست در هم قفل کنید طوری که رق تان بیرون نزند.....

لخت و لختیم ای وای! درهم شده ایم بخدا برهم شده ایم!
اینجا را باش! حتی یکی شده ایم!!حالا دیگر چه می خواهد از ما این دوربین !

سیتــــــــکا:روایت همیشگی یک نسل زندگی . که اگر به مثابه ی عمر حسابش کنیم گاهی دستهایمان را پابند یک آن فرمایش بی فرمانی می کند .
...........
اینجا را باش! حتی یکی شده ایم!!حالا دیگر چه می خواهد از ما این دوربین !
..............
کوچه ی هجدهم می تواند معارفه ی یک مسالمت باشد یا یک نگاه که از دوربینی زووم شده .

امتیس کیان:زبان پوینده و محاوره ای شعرتان را دوست داشتم .
در شعر دنبال چیزی برای ماندگار شدنم آن چیز همیشه یک مفهوم شاعرانه نیست .گاهی اوقات فضایی است بدون تعریف که در ذهن باقی می ماند تا با هر بار قرار گرفتن در آن به یک و یا چند مفهوم برسم
شعر شما به این بی تعریفی رسیده است ولی آن احساس ماندگار را در من ایجاد نمی کند . قدم هایش روی ذهنم سبک است و ردی باقی نمی گذارد
می دانید انتظار دارم وقتی وبلاگ شعری را می بندم چیزی با من همراه شود
لذت شعر شما تا باز ماندن این صفحه با من باقی است
من نقد بلد نیستم فقط سلیقه و احساسم را در برخورد با شعرتان نوشتم
مسرور باشید

علی فتحی مقدم:کلی حرف داشتم که دروغ بلوگفا همه اش را بلعید و پس نداد چیزی که حالا می خوانی با ضدحال نوشتم...
به فرض که من مخاطب شکل شبیه سازی شده ی یک جریان ساده ی فکری را در این متن به لحاظ کشف ،شاعرانه بدانم اما سوال من از این نوع زبان به ظاهر آوانگارد این است آیا فرزانگی محض در این نوع کارکرد حیاتی ،برای یک شعر کافی ست ؟اگر کافی ست پس جنون فرافیزیکی که می تواند زیربنای اصلی یک شعر که تفاوت خود(شعر، متن شاعرانه) را با یک متن معمولی جداکند چه می شود ؟من خدمت به زبان را تا حد تشخص یافتن ضروری می دانم اما برای یک شعر کافی نیست ! به اعتقاد من اگر شعری اتفاق می افتد باید قبلش شاعر به کشف رسیده باشد و سپس لازمه ی اجرا جنونی آمیخته ی به فرزانگی ست (آن) شاعرانه + زبانی که ریشه در جان دادن به خود زبان اتفاق می افتد . با توجه به شناخت کمی که از شعرهای جناب حسنی دارم متوجه این شده ام که شاعر در اجرای شعر با زبان شخصی خود صادق نیست یا از سر تعمد است که این چنین سعی در کوبیدن (آن شاعرانه ی) خود دارد من می گویم: ابوالفضل برگردد ببیند این زبان در کجای زندگی روزمره اش قرار دارد که این چنین با هاله ای از تصنع به جان خویش افتاده ؟ معتقدم که زبان شخصی هر شاعر باید ریشه در رنج ها و شادی هایی که شخص از برخورد با پیرامون کسب می کند داشته باشد حال می شود شکل شبیه سازی شده ی این زبان را درد هان چرخاند ؟ ابوا لفضل جان تخیل فردیت یافته ی شما در شعر یک سر و گردن از اطرافت بالاتر است چشم سوم ترا هم دیده ام ،طنز قوی و دغدغه ی انسانی که در پس کلمات نهفته ای را دیده ام ،روح دردکشید و جان شعر کشیده ات را دیده ام ...اما چقدر با این ویژگی ها در زبان صادقی ؟ اینها را گفتم چون با (اویی) که در تو دیده ام "حتا یکی شده ایم....
با فروتنی و آرزوی دنیای کم وحشت

انسان دوم:دنبال سر نخ می گشتم و رسیدم به دوربین...وای بر ما که خویش را از نگاه نامحرم دوربین بر حذر نمی داریم. زمانی برای اثبات یک گناه چند شاهد با چند چشم غیر مسلح نیاز بود و چنانچه نبود بر خلافش اتفاق می افتاد یعنی چیزی به اثبات نمی رسید.
کسی نمی دانست چه چیز باید به اثبات رسانیده شود! آیا پشت یک دیوار و از آن جا پشت یک پرده که هیچ چیز قابل دیدن نبود!
اسرار ازل را نه تو دانی و نه من......
ما از همان اول پشت بر خاک و طاق باز به دنیا امده ایم و اگر بر خلاف آن عمل کنیم، یعنی دمر و وارونه به دنیا بنگریم، شاید برهان خلف ما را به نقطه ای برساند ولی مطلوب و کمال نگاه انسان این نیست!
........................................
درون ما حسی غریزی و نهفته وجود دارد شبیه حس موجود درون دو گربه ی متجانس
گربه ها با حجب و حیای انسانی به همدیگر نگاه می کنند. همان طور که کثافات خود را زیر خاک و دور از نگاه ما پنهان می کنند و ما کمی از حیا و شرمینگی و شرمندگی خود را پس آبروی مان.....ا...اکبر.
.......................................
آقای حسنی نگاه زیبایی به مقوله ی گناه انداخته است. و دوربین را موجودی مزاحم و تهدید کننده برای انسان.
مطلوب ترین حس مشترک را مورد اشاره قرار داده است و یک تناقض در فاصله ی خواستن و نتوانستن یا خواستن و ناکام شدن!
چه دردناک است نیاز انسان امروز که تا فردا هم وجود دارد!!!

عه تا:اگر سروده را از نظر مفهوم و محتوا لایه بندی کنیم وبرایش دو لایه ظاهری و باطنی قائل باشیم. لایه ظاهری که ازمعنی کردن تحت الفظی کلمات و تعبیر معانی اشکار گزاره ها بدست میاید:
شرح تقریبن مفصلی از مراحل یک معاشقه با ذکر جزیی دتایلها و مقاطع زمانبندی شده ی ان تحت امر یا اقلن نظارت یک عامل خارجی که بنظر می رسد دست اجباری هم در کار باشد.
از ابتداکه کار بفرمان سوم شخصی مجهول شروع می شود تا سطر اخر که صدای یکی از طرفین فعل به نیابت از "ما" بعنوان اعتراض به دستگاه نظارت در میایدهمه گویای اعمال اراده ای نامتعارف و آمرانه در جریان امورات کاملن خصوصی یک سکس داغ است. انچه ازکیستی عامل مزاحم این پروژه به ذهن میرسد.دو احتمال مسبوق به سابقه و تازه متداول در عصر دیجیتال است اولی:حضور اراده ای آنرمال در جریان چینش و هدایت روال اروتیک سروده است که بخاطر کسب التذاذ دیداری و نوعی ارضا غریزی غیر روتین به کمک اقتدار مشهودش اقدام به تالیف و کارگردانی این سناریو کرده است و دومی: حضور انگیزه ی تجاری در برداشت سکانسهای یک فیلم سوپر که عامل دوم می تواند عوامل صحنه ی فیلم باشد.
عدم توجه به واکنشهای روانی و احساسات متضاد طرفین فعال معاشقه که بخودی خود امری طبیعی وتحت شرایط قراردادی خاصی موجه است شبیه بازتاب دادن به نوعی شکنجه ی روانی در سروده قابل رصد است و شاید پرداخت این جنبه از حس انسانی مطمع تحلیل ظاهری شعر بوده است
اما انچه از لایه ی نهانتر شعر میتوان با کمک پر دادن به بال تخیل و استعانت از تاویل استنباط کرد تنگاتنگ و بموازات تحلیل محتوای مشهود و در همان امتداد است. با تعریض میدان نگاه حیطه ی کلی فضایی مجسم می شود که دست زور تا کوچکترین زاویه ی زندگی زندگانش دخالت دارد چشم فضول و وقیحی شخصیترین نادیدنی هایش را میکاود و گوش جاسوسی خصوصیترین اصوات و کلمه هایش را شنود میکند. استانه ی تحمل فرد با همه ی گشادگی در چنین فضای شیشه ای همیشه در هراس و حسرت ارامش و امنیت است . این استانه در نقطه ای بهم میریزد و عصیانی شکل میگیرد که بسته به ایجاب اتمسفر اطرافش عکس العمل نشان میدهد.
در سطور نهایی سروده عواطف شرمگین و خجالت زده ی عنصر درگیر در این فعالیت جنسی کاملن قابل مشاهده و درک پذیر است و بعنوان واکنش نمادینی نسبت به حالت تدافعی انسانی که تحت ذره بین دائم است تعمیم می پذیرد
با همه ی اینها پرداختن ممتد و دائم به چنین مضامینی (انهم در بحبوحه ای که نیاز بیداد میکند) را شاخ غول شکستن نمیدانم

رضا باب المراد:این کار شما پر از رفتارهای زبانی هدف مندی ست که مضمون را نشانه گرفته است و همین امر باعث ایجاد ایهام در بعضی از سطر ها و به چالش کشیدن محتوای آن درایجاد تاویل های مختلف اما هم سو شده است و همین شگرد باعث قدرت این شعر شما شده راستی کمی هم تلخیص...........................

حسن سهولی:زبان شعر زبانی ساده ومحاوره ای است که در توضیح یک امری طبیعی وروزمره اما با کژ وقوس های پنهانی موفق عمل کرده است لایه ی بیرونی شعر جریان را با زبان وبیان، فیلم می کندو لی لایه ی درونی متناقض عمل ی می کند وآن قدر سخت می گیرد که فقط احساس فیلم دیدن به مخاطب دست می دهد که با سرک کشیدن هم گره گشوده نمی شود.
"این جاراباش!حتی یکی شده ایم!!حالا دیگرچه می خواهدازمااین دوربین!"

زنی که بلند فکر می کند:سه شنبه 23 تیر1388 ساعت: 22:34

بازیگر بازگوش شعرت Tفیلم سوپر بازی می کند? حسنی!
..
امنیه ها که بدانند
از خلوت جماعت
دوربینی ی مخفی می کنی
امانت را می برند، به سلول انفرادی، حبسی
بخدا!
دوربینت هم ضبط می شود
مفتش، صحنه های داغ را که تصویر کشیده ای ،با ولع تفتیش خواهد کرد
به گمانم برای این سرنخت " گم کرده زیاد دارید می دانم می یافت نشود گشته ا ند ها!"حلق آویزت کنند . باقی ی صحنه ها که رد گم کردن کارگردان است با یک قبلتو حلال می شود اما!
..
ایرج میرزا بیاید لنگ بیندازد به شعرت، هیچش بعید نیست
با همه بی ناموسی! سطرهای شعر کوچه ی هجدهم معصومیتی انیس دارد با واژگانی که حرجی نیست بر روانیشان
دست بسر کردن دوربین هم چاشنی حسن ختام فیلم شعرت بود . دست مریزاد

مهران مهرانفر:سلام بر ابوالفضل عزیز وقت به خیر و خسته نباشید مثل همیشه لذت بردم از خواندن کارت . فقط به نظر من در برخی از بندها این که حرف ها به نوعی به درازا کشیده می شدند می شد نوعی تفاوت رو نسبت به کارهایی که قبلا ازت خوندم استخراج کرد و این یک خصیصه ی خوب در کاراته . منم به روزم و منتظر نظرای خوبت موفق باشی و به امید دیدار

اسماعیل مهران فر:راستش یه سری از دوستان نوشتند اما نمی دونن چی نوشتن . یکی گفته زبان را در زندگی ات جستجو کن و ببین به کجای تجربه هات بر می خوره یا حالا ... یکی هم که میگه پر از رفتار های زبانی هدفمند است که مضمون را نشانه گرفته است و این را منتج می کند به اینکه باعث ابهام در کار شده است . ای بابا ابوالفضل !!! آدم می مونه چی بگه ... مطمئنم کا دارای روساختی قوی است که این قدرت را از ضعیف کردن بن مایه های معنایی خود به دست آورده . اینطور نیست ؟ روایتی که نشانه های زیادی را در بر گرفته به این دلیل دائما در سطر منتج به معنا می شوند که خود را از سطر عبور می دهند و دائما باز دارند به دنبال سطر می گردند . و ساخت اثر که فکر می کنم از درون چیزی بیرون نیامده و کار جدیدی انجام نشده توش . یک ساختار تعمیم پذیر که قابلیت آن را دارد امضایی از بیرون بپذیرد و دیگر اینکه این معرکه است که راوی از ابتدا دوربین به دست نوشته و دیده و در انتها خودش را بیرون کرده و از عوامل پشت شده .

مهدی حسین زاده:شعر ت را خواندم مواردی که می شود اشاره کرد :
از فکر پشت کار خوشم آمد : اینکه راوی در برابر دوربین است و در حال روایت آنچه به او گفته می شود و باید انجام دهد .......
اما اجرا ضعیف است ابوالفضل :
اینهمه ریز پردازی برای چیست ؟؟؟؟؟ در حالی که شعر می توانست با یکی دو گزاره از آن عبور کند : از تمام صحنه های اروتیک یا غیره و سمت و سوهای دیگری پیدا کند
متن روی یک فضا زوم کرده و تمام می شود اما کار کردهای شعری قدرتمندی را هم افاده نمی کند که بتواند پرتاب شعری داشته باشد.
اگر متن می توانست پهلوهای فرمی دیگری بگیرد و با بسط و گستردگی فرمیک لایه مند تر شود شعر استخوانداری از کار در می آمد .
ابوالفضل توی این فضا خیلی می شد کار کرد مثلآ می شد به خارج از فضای فیلم و دوربین رفت و شعر را انسانی تر و روایتمند تر کرد چیزی که شاید خواننده را مسحور کند . نمی دانم چرا فضاهای دیگری را ندیدی در کار !!!!!!!!

فرید قدمی:فوق العاده بود شعرت مرد! ادبیات مدرن یعنی همین. ادبیاتی که مرا درگیر می کند با همه چی زندگی ام. این رابطه ی دیده شدن و ان نگاه خیره ی لعنتی دوربین که از طرف همه مرا نگاه می کند حتی در خصوصی ترین روابطم.

امین رحمی زاد:1- زبان ------- باید گفت که در کارهای آقای حسنی عامل زبان حرف اول را می زند . اما سوال این جاست که پرداختن به این زبان تا چه حدی در خدمت شعر است و از کجا این شعر است که لگامش دست زبان می افتد. این مسئله همیشه مورد تاکید من بوده و هست!
2-محتوا-------اگر چه محتوا (به عقیده من) جز لاینفک شعر است اما این که چه مضمونی و چقدر مضمون! مساله ای است که درزیبا شناسی شعر حائض اهمیت است و در خور توجه ! و در آقای حسنی به عنوان یک رکن مهم و اصلی به آن پرداخته می شود .
3- طنز-----------درباره طنز در شعر آقای حسنی و بعضی دیگر از دوستان قبلا در همین وبلاگ نوشته بودم و ..........
اما در کار اخیر : در باره محتوا و مضمون حرفی نمی زنم به همان دلیلی که گفتم ( و اصولا چندان دوست ندارم به محتوا اهمیت بدهم)............زبان قدرت و توانایی های بالایی دارد اما متاسفانه این طور احساس می شود که گاهی بخاطر عدم توجه به همان مقوله ای که ذکر شد شعر دچار طول و تفصیل می شود و راه بیهوده می رود و بوی بازی زبان می گیرد و این رنگ فضای زیبایی که در جهت خدمت به فضا و مضمون به خوبی ساخته و پرداخته شده را کم می کند..............تکنیک سینمایی و حرکت دوربین وار راوی (هر نه چند کار تازه ای و شاقی) اما زیبا و در خور تحسین است که دوستان دیگر به آن پرداخته اند.
و در آخر از زبان دل خودم : اگر کار خلاصه تر می بود بیشتر لذت می بردم
دیگر سخنی نیست

حسین خلیلی:خواندم . باید چه بگویم؟ به خودم گفتم . یاد لحضه ای افتادم که توی بار هستی سنگینی می کرد . طرف رو کرد به دیوار و حرفش را برای میکروفن های فرضی اصلاح می کرد . چیزی تو ی این مایه ها . کالیبر این شعر جایی را نشانه گرفته که می سوزد .

کوچه هفدهم

golyapuch — Wed, 24 Jun 2009 20:03:18 GMT

از این وبلاگ به آن وبلاگ
از این وب سایت به آن وب سایت
دنبال چهره ی لت و پار تو می گردم
همه جا قفل خورده است !

در را قفل! ...
پنجره را قفل! ...
خودم را هم قفل می کنم می تمرگم!

کوچه شانزدهم

golyapuch — Thu, 21 May 2009 01:13:18 GMT

از جان من چه می خواهی؟؟!
خانه به نامت زده ام بمانی!
ما شین به اسمت نکرده ام بروی!

اتاق از تنهایی من هار شده....
حکم می کند پشتک وارو بزنم
پنجره ای هم ندارم به اسمش کنم
کس و کارم به جزیک ویلچر کجاست؟!

ترش کردم از بس کلکهایت را قورت دادم!
پیازشده ای از چشمهایی من پوست می کنی!؟ کجایی؟!
این قابلمه دارد سر می رود ....

بغل وا کرده ام قد یک پذیرایی...
درم دارم از دربدریهایم غژغژمی کنم
چند لولا خورد کرده باشم خب..
چند تا تخته تعطیل کرده باشم عالی!
چقدراین پرده آن پرده بُکنم چقدر...
دستم نمی رسد این همه را بکنم
بیندازم توی سطلی که حالش ازگندَ م بالا آمده

آآآآآآمدی ؟!
هوای مرا با کدام پیراهنت عوض می کنی؟!

مهرداد فلاح:من این شعر را دوست دارم و دارم باهاش حال می کنم. طنزش بامزه از آب در آمده و زبانش ورز یافته و در عین حال نرم و راحت و روان است.از این دعواهای زن و مردی رایج دوره زمانه ی ما خوب شعری ساخته ای. گیرم برای کسی که در شعر دنبال "ورایی" هم هست ،ممکن است خیلی خوش آمدنی نباشد... این را هم علاوه کنم که حالا می شود گفت که ابوالفضل حسنی دارد آن "سازمان زبانی و بیانی ویژه ی خودش" را کشف و اجرا می کند ودر شعر مرحله ی زبان آموزی و مشق نویسی اش را به انتها برده انگار...

یه رهگذر (حسین صولتی): حس غریبی یافتم از اینکه شعرتان را بی پرده بر پرده .

پرده ی معکوس باد که بی تعارف کنده میشود .. و دل من نیز کنده میشود زمین را . همراه شیوایی کلامتان آسمانی طنز یافتم در بینابین این ابیات نهفته سخن را رام جستم در زبان ساد ه گی هایتان .. بی پیرایه تا شعری ثلیث و روان رفته قلمتان و البته بی پروا گونه ایی شاد
دوست دارم نگاهتان را تا زیبایی رفته اید .. تبریک می گویم ...به قول دوستی انرا چند بار نیز خود بخوانید تا به زیر و بم نهان ان پی ببرید

سیتـــــــــکا:شعری زیبـــا ، با جان مـــایه های زندگی که در تـــلاش برای تصویر ســازی بسیــــار موفق بوده . در شعر ، تکنیک حرف اول را نمی زنــد . اندیشه و جهـــان پیرامون شاعر حرف اول را می زنـــد . اندیشه ای بــرگرفته از روزمرگی زندگی امـــروزی. در توفیق این شعــر می تـــوان از حادثه های تصویری نام بــرد . اتفاقاتی که با رنـدی شاعرانه به کرســی شعـــر نشسته اند کلماتی متــداول که در سطـــور شعــر آرمیده اند . و بیــانی طنز آمیـز به خود گرفته اند . از خوانش شعــر لــذت بــردم.

عه تا:چنانکه جناب فلاح به کلیت مضمون شعر (دعوای متداول زن و مرد) اشاره کرد اجازه میخواهم به ذکر کمی بازتر شعر فقط از (لحاظ مفهوم) بپردازم اگر چه من از همان دسنه ی نا خوش امدنیم که نبود چندان چیزی در ورای ان اوقاتم را کمی گس کرد

سه سطر نخست(بند اول) نثر گونه و بی چندان صناعاتی غیر از طنز نیمه نهفته شروع شرح دعوای زوج است. شعر با غرولند و دفاعیه ی حق بجانب مرد معلول خطاب به زن اغاز و بذل و بخششهای مادی یاداوری می شود
که البته لوکیشن ماجرا اطاق (خانه ی مرد) است نه راهرو دراز دادستانی.

در غیاب زن قهرو اطاق (نه خانه) بهم ریخته سگ میزند گربه می رقصد و این اشفتگی اثاثیه نامرتب ایجاب میکند راه رفتن نا متعادل مرد معلول؟ از میان اسباب اثاثیه شبیه پشتک وارو شود.
پنجره ای هم ندارم به اسمش کنم.... ایهامی خوشایند و نسبتن عمیق در شعر ظاهر میشود. این سطر کنایه از نبود اعتقاد و ایمان به مکتبی خاص است که اگر بود با توسل و سعی در تزریق ان به فکر زن شاید میشد باوری سازگار کننده در ذهنش کاشت . و مرد دوباره یاد بی کسی خود یا کسی می افتد که به اندازه ی ویلچرش نافع باشد و این خاطره جزیی از غرولند شکایت گونه ی او برای جلب محبت زن است . تنه ای که مرد به پنجره ی شعر میزند نمیتواند بازگو کننده ی دیوار بی پنجره ی اطاقش (مثل اطاقی در زیرزمین) باشد که اگر باشد باید از دست شاعر عصبانیی شد،مرد در ادامه ی غرولند و نق نقش بطور کنایی تنه ای به طعنه زنی میزند طعنه ای مبنی بر تحمل و نادیده گرفتن دوز و کلک های زن وقتی که به بهانه هایی برای توجیه ددری ها و غیبتهایش نیاز داشته است ( بنظر می رسد کار این سطر به جای باریک !! برسد) و متعاقب آن با استعاره ی پیاز و اب چشم گرفتن کمی پیاز داغ ایما و اشاره زیاد می شود.... جایی که فراز را رها و دوباره فرود میاید( صدایش میزند و او را به رسیدگی به غذای قابلمه و شاید هم میل خود تشویق میکند) و این غریدن نباریدن فقط مخصوص ذات ابر بهاری نیست ... مرد هم بلد است برای رام کردن زن بدان دست یازد

از اینجا به بعد فلسفه ی عامیانه ی عشق بهتر است یا ثروت در لوای شکوه و گلایه های نجواگونه ی مرد رخ می نماید. بدین معنا که : اگر خانه ی ما انقدر بزرگ نیست که اطاق پذیرایی داشته باشد اغوش عشقم پذیرای همیشه ی توست
درم دارم= در هستم و مشغول زنجموره ی ناشی از نابسامانی قهر و اشتیهای مکررت دو سطر بعدی اشاره به ضرب المثل معروف خدا در و تخته را بهم جفت میکند
و سطور پسین (بازی زبانی کمی لوس) با پرده و افعال کردن و کندن که سر وته ش با سطل لباس شویی بهم میایدو پایانبندی زیبای شعر که تیتر دعوتنامه ی حسنی نیز هست اوج هنر نمایی این داد و هوار ناخوشایند چاشنی زندگی تاهل است.
حالت مضاعف سئوالی (و امیخته با امر) فعل امدی.... و دعوتی رمانتیک به فعالیتی اروتیک [نیشخند
در اخر اینکه مضمون شعر ملموس و قابل رویت و زبان ان چیزی بین شعر و نثر از ان دست شعرهای حسنی که وسعتش خیلی بیشتر از اعماقش است

علی فتحی مقدم:در این شعر روایت شسته رفته برای مخاطب اطلاع رسانی کرده است که بفهمیم مثلا دعوای خانوادگی ..یا...هر چیز دیگری... اگر چه بارها گفته ام و اینبار نیز درمورد کار شما با صدای خش گرفته می گویم من از شعری که قابلیتهای زبانی را ولو اینکه اندک اما جدی بگیرد خوشم می آید اگرچه این قابلیت شکل شبه سازی شده ی یک جریان ساده باشد که فکر می کنم حرکتهای به ظاهر تصنعی شما در زبان بیانگر همین موضوع است : پیاز شده ای از (چشمهایی) من پوست می کنی ؟ کجایی؟ ... نقشی که گزارها در کلیت شعر ایفا می کنند با حفظ فردیت، پلکانی به نظر می رسد اما آن روی سکه چیز دیگری را نشان می دهد ؟ بازی زبانی در این فردیت ایا نقشی دارد؟پاسخ بله است چون فکر می کنم این بازی زیر پوستی که در بیشتر سطرها در سطح زبان حل شده و در فضای انتزاعی گزارها اتفاق افتاده روند شکل گیری زبان را در کل اثر با موفقیتی نسبی روبرو کرده که اگر حسنی با شتاب زدگی کمتری سعی به رسیدن شعر داشته باشد فرجام کار به از این است که با طنز رویش سرپوش بگذارد" بهرحال من از تنهایی اتاق هار شده ام "که این چنین به عنوان پاداش "پنجره ای هم ندارم به اسمش کنم.....

رضا افشاری:روزی بایزید بسطامی نوشت : سی سال خود را در حق می دیدم و اینک حق را در خود به تعریفی دیگر من مطلوب بودم و حق طالب و اینک من طالبم و حق مطلوب
رویکرد سی ساله اول عمر بایزید مصداق شعر آفرینی بسیاری از شاعران بوده شاعر ی که خود را در دل هستی قرار می دهد و مولود زمانه خویش می شود به سرعت شانی اجتماعی می گیرد تا شاعر هویتی پیامبر گونه و شعر رسالتی بی بدیل یابد . و اما در رویکردی دیگر شاعر هستی را در دل خویش قرار می دهد و بی قید از هر قضاوتی هستی گری خویش را ارائه میدهد چنین شعری محصول ساحت فردی انسانی است که در شکل ناب خویش بدعت گزار در روابط انسانی و منشا تولید فکر است . ( مصداق همان ابر مرد از گله گریخته ی نیچه ) در نگاه اول ما با ثوابتی لایتغیر رابطه انسان با هستی و انسان با انسان را به ساحت شعر می بریم و در نگاه دوم هستی به مثابه انسان، سرنشین بستر شعر می شود ( بی شباهت به بدعت گذاری ارسطو در فلسفه نیست ) همیشه نگاه اول را در ارتزاق از نگاه دوم یافته ام
غرض از این چند سطر این بود که بگویم شعر ابو لفضل حسنی اشتهای خوبی دارد هویت اجتماعی دارد مولود زمانه خویش است اما قرائت جدیدی از روابط انسانی نکرده است ( در این شعر ) چه فرق میکند مدلول این همه طعنه و تعریض مرد , زنی فاحشه باشد یا یک قدیس، وقتی نوع تعامل قصه ی همیشه، تکرار یک خیانت یک اشتباه یا یک توهم باشد هر چند در چنین رونمای خوش بزکی .
چیزی قبل از کنایات مرد هم وجود دارد اگر ابولفضل حسنی گردن خوش تراش و چشم های مورب و شوخ شعرش را برگرداند .
من هم مثل مهرداد این شعر را دوست داشتم و لی مثل رضا حال کردم

ابوالفضل حسنی:اما من فکر می کنم رضا! کار در پلان آخر از دلالتهای صرف اجتماعی فرار کرده و نقب در نهاد آدمی زده است(توامان شدگی صدای راوی و صدای اجزای اتاق) هم در این بخش است که متن بعد انسانشناسانه پیدا کرده و می طلبد که راوی را با زبان اجزای اتاق تعریف کند، هم در این بخش است که ما درهم شدگی و توی همرفتگی صدای راوی و صدای اتاق را داریم که در گزاره آخر نیز به نقطه ی اعتلای خودش می رسد:

آآآآآآمدی ؟! (صدای راویست یا صدای وا شدن در اتاق)
هوای مرا با کدام پیراهنت عوض می کنی؟!( صدای راویست یا صدای خود اتاق)

حسین خلیلی:با مهر داد در باره فرم و زبان تو موافقم . اما کارت . خوشم امد . تنهایی و ویلچر . نشانه هایی که گذاشته ای خودش حرف می زنند و اینکه یک روایتی در پشت کار هست که با طنز روی کار در تضاد است و حرکت می دهد، من خوشم امد اولش خندیدم اما بار دوم اندوه مرا گرفت . دستت درد نکند اخر کار هم که فوق العاده است . خود این گزاره به اندازه ی یک رمان روایت تکثیر میکند . می شود کلی حرف در باره اش ( روانشناختی ) زد . و لحن راوی عصبی بودن در گزاره پر دازی های کوتاه و نزدیک به زاویه دید کلی شاعر نقاط قوت کار را دوچندان کرده، هم به تنهایی، هم با دیالوگ های یک طرفه، هم شخصیت دوم شخصی که توی کار هست . زمزمه ی دهنم می شود این اخرین سطری که نوشتی .

حسین رضایی:واقعا از خواندن چند باره ی کارت لذت بردم.کار تصویری بود و خودش حرف می زد .طنز بسیار جالبی داشت با پایان بجا و عالی....

رضا افشاری:البته در ذووجه بودن کلام تو هیچ شکی نیست تواگر تنها گزاره آخر را یک همصدایی در هم تنیده بین راوی و اتاق عنوان کردی پیش از این دربندهایی را که می نویسم نیز یک همصدایی برای هم افزایی کلام متصور بودم
از جان من چه می خواهی؟؟!
پنجره ای هم ندارم به اسمش کنم
بغل وا کرده ام قد یک پذیرایی...
چند لولا خورد کرده باشم خب..
چقدراین پرده آن پرده بُکنم چقدر...
علاوه بر ان که نوشتی در تمام این بند ها ایهامی است متبادر که به ناگاه دو حنجره و دو صدا ولی یک دلالت را ایجاد میکند
عرض من ذو وجه کردن دلالت این هم صدایی است تا قرائت تازه ای شکل بگیرد .
شکی نیست که تو به اتاق وجهی انسانی بخشیده ای ولی اتاق چیزی بیشتر از گزاره های راوی به هویت شعر نبخشیده است
مثال : بقل وا میکنم قد یک پذیرایی
1- از منظر راوی مرد نوعی شوق و اشتیاق و چشم انتظاری را متبادر میکند
2- از منظر راوی اتاق ( باز هم نوعی دعوت به آمدن زن )
یا همان بند که خودت آوردی
هوای مرا با کدام پیراهنت عوض میکنی
می شود چند تاویل داشت و هر کدام را به یک راوی منتسب کرد برای مثال تنها به دو مورد اشاره میکنم

1- در آوردن لباس زن و اماده شدن برای یک معاشقه از منظر مرد راوی
2- در آوردن لباس سفر و پیچیدن بوی اندام زن در اتاق
با دو نوع عرضه متفاوت حسی، مرد و اتاق دارند یک حرف را می زنند این موجب شده تو به تعدیلی از بار حس و طنز مناسب در شعرت برسی
تفکیک این دلالت را میشد با شی شدگی زن برای اتاق ایجاد کرد نه انسان شدن اتاق برای زن ( زیرا این کیفیت را راوی مرد ایجاد کرده بود و ضرورت ساخت دوباره اش نبود )
اتاق با ایجاد وجه شبه بین عناصر خویش و مرد دلالت مشترکی میکند ( همذات پنداری ) قرائت جدید را وجه تضاد این دو ایجاد می کردند
من در پی روایت مسخ شدگی زن بودم ابوالفضل! .
منکر رفتارهای خوش زبانی و فرم مناسبت کلام نیستم و نیستی . حتی چیزی بیشتر از انچه که تو نوشتی در " هست " کلامت موجود است غرض برخورد دو سویه هستی گری و هستی گرایی بود.....
شاید این خصلت من است که به عنوان یک مخاطب به متوقع ترین شکل ممکنه با اثر برخورد میکنم تنها برای پیشنهاد یک ظرفیت جدید ،کلام انچه را که دارد که دارد ابولفضل! ها ؟؟ در پی " می شد داشته باشد هایش " باید بود، منطق ,منطق عیار افزایی است نه فرسایش کلام، میدانم که در این مورد با من همسخنی

محبوبه میم:شعرت طنزی پنهان در خود دارد که ظاهرا خوب درنیامده ، شاید البته قصد داشته ای که شعر بر بار طنز سوار نباشد که قابل درک است .
اما گذشته از ان داری به مضمون گرایی کشیده می شوی . مضمونی که کلمات با صریح ترین بیان ممکن و البته با فرمی درهم تنیده سعی در القا کردن خود به مخاطب است و این همه باعث نمی شود که کارهای زبانی را که در تک تک سطور انجام شده نادیده بگیرم اما این زبان با این فرم برای مضمون گرایی کمی صقیل نیست ؟

عباس قبادی(باساک):اتفاقات اجتماعی شاید، ویا کلیت شکل زندگی امروزی طوریست که همه چیز طنز گونه به نظر میرسد حتا تلخ ترین آثار هنری که حامل پیام های گزنده ای هستند نیز رگه های طنز خود را دارند ،این شعر شما مایه های دارامتیک قویی دارد،یک مونولوگ کامل است که راویش روی صحنه به تلخی اما با واژه هایی که در برداشت های ما همنشینی شان خنده آور به نظر میرسند با مخاطبان غایبش در میان میگذارد، به هر صورت خوب در آمده و مخاطب ارتباط خود را با آن برقرار میکند....

زهرا شاهدی:

تلخ تلخ می طنزی در این سطرها!
اتاقت هار تنهایی ...

پشتک وارو بزنی یادت برود که این همه کلک مانده سر دلت...

از پذیرایی خانه ای که به نامش کردی که نرود رفته ...

خودت را جمع کن از این وسط...

آمدی؟!
هوای مرا....؟!

مصطفا فخرایی :من این صیقلی دادن زبان و شسته رفتگی آن را همراه با استفاده های چند سویه از کلمات و ایهام های تو در تو و تداعی های زبانی توام با چاشنی طنز را در شعرهایت می پسندم.

رجب بذرافشان:هوای مرا / با کدام پیراهنت عوض می کنی
قبل از هر چیز بگویم که این سطر خودش یک شعر کامل است. در واقع، یک ساخت کامل دارد که تمام گلایه و جر و بحث های درون خانه ای را آشکار می سازد. ((بغل وا کرده ام قد یک پذیرایی))
و اما چند کار اخیرت تجربه ی تازه ای است که معمولا بازتاب دهنده ی کشمکش و اتفاقات درونی - موضوعی حادث شده پیرامون شاعر می باشد. و الحق که خوب از عهده ی کار بر آمدی. ((چند لولا خورد کرده باشم خب..))

امین رحمی زاد:گذار از رئالیسم به سورئالیسم و.......همین طور از بیان جدی به طنز در ادبیات چیزی است که ریشه در مقتضیات زمانی و مکانی اجتماع دارد و گریزی است از واقعیت هایی تلخ که شاید دیگر از سوز و درد هایشان گفتن رنگ تکرار گرفته وشاید نمکی است بدتر .....
شعری که در اینجا خواندم از این منظر سازگاری و پختگی نشان می داد....اصطلاحات و واژگان روز مره عادی آغشته به آن طنز تلخی که ما در محیط امروزمان هم سراغ داریم در کنار تصاویر بدیع و زیبایی که ساخته شده خواننده را مهیای پذیرفتن عمقی که در ظاهر سطحی نمای شعر هست می کند تا در پایان شعر انگار که از جایی دیگر/ آمده/ باشد /هوای/ خودش را شاعر را و شعر را /عوض/ کند

پدرام یگانه معافی:سطر هایی که رنگ ارغوانی شعر را به یادم می آورند بسیارند و دقت خاص برمحوریت فضا سازی طناز از خصوصیات سطرهای بی بهانه شاعر انه ات هستند. رقص خاصی از شعرت بر میخیزد ومرا هوایی میکند.

حسن سهولی:بازی های زبانی ،چند سویگی متن ،ایهام ومفاهیم اجتماعی همه مدیون هم هستند وهمه مدیون شاعر وپرداخت شعرواز همه مهمترطنزنشستگی دراین نوع زبان وبیان کار قدرتمندی است وبا پرداخت شعر سازگاری دارد
درهم رفتگی چندراوی ذهنی مخاطب را به سویه های خودش می کشاندوازدرون متن قدم به بیرون می گذارددراین شعر مخاطب نقش میانجی می گیرد وبا نوعی عشق پنهان به درون شعر برمی گردد.

لیلا رضایی:خانه/ ماندن ماشین/ رفتن
فوق العاده ست . همین شروع خوب به مخاطب می گوید که سطرهای بعدی غوغا می کنند که البته واقعن هم همینطور است. ایهام ، بازیهای زبانی ، طنز همه و همه چاشنی شده اند تا شعری فوق العاده را ارائه بدهند. بار اول که می خوانی اش ، طنازی ها و کنایه ها آدم را به خنده وا می دارند اما یکبار دیگر که بخوانی می بینی چقدر تلخ است و این است خاصیت طنزی که کارکرد اجتماعی دارد.
واقعن این کارت را پسندیدم حسنی ، وقتی شعری را یاداشت می کنم یعنی ببین آن شعر با من چه کرده. موفق باشی دوست من
درم دارم از دربدریهایم غژ غژ می کنم

مهتاب کرانشه:تازگی ها سبکی را برای خودتان درست کرده اید...سبک ابوالفضل حسنی...
هر چه بیشتر در این کار پیش می رویم کار شسته رفته تر و پخته تر و جا افتاده تر می شود تا جایی که در سطر آخر خودش را کاملا پیدا می کند.سطری که تمام ماحصل کار را در خودش نهفته دارد.نقطه ی ثقل کار است و همه چیز شعر و حتا تکامل زبانی کار در این سطر به حد اعلای خودش می رسد:

هوای مرا با کدام پیراهنت عوض می کنی؟!

مهدی حسین زاده: شعر کوچه ی شانزدهم با همه ی سادگی و بی الایش بودن دارای ظرایفی است که متن را بدل به شعر می کند . و همان تبدیل شدن راوی تنهای ما به خانه ای است که لحظه لحظه تنهاییش را در آن زندگی کرده است و این بدل شدن آرام ودر بندهای میانه ی شعر صورت می گیرد که اگر این تمهید در متن نبود شعر به یک سری سطرهای از سر دلتنگی بدل می شد.

زبان کار به قواره ی متن برازنده و موسیقی سطرها ریتم کار را متناسب کرده است
گرچه شعر دارای سپید خوانی است (حضور ویلچرو ...) اما ابعاد آن بسط پیدا نکرده و شاعر فقط به یک بعد کار پرداخته است (رفتن زن و تنهایی راوی) اما از دیگر سو کار تنها مرثیه سرایی نمی کند بلکه فضای غبن را به فضایی طنز آلود و تلخ که ثمره ی زندگی امروز ماست گره می زند:(از جان من چه می خواهی؟؟!/خانه به نامت زده ام بمانی!/ما شین به اسمت نکرده ام بروی!) گویی راوی می داند که زن به خاطر این چیزها حاضر به ماندن است اما این "به نام زدن ها " نیز افاقه نکرده است و این چون جاده ایی یک طرفه فقط به تنهایی راوی و زل زدن به ویلچر خاموش منتهی شده است.

یا در این بندها آن نگاه طنز آلود را در تلخی زبان راوی می بینیم :
(اتاق از تنهایی من هار شده..../حکم می کند پشتک وارو بزنم/ پنجره ای هم ندارم به اسمش کنم)....(ترش کردم از بس کلکهایت را قورت دادم!/پیازشده ای از چشمهایی من پوست می کنی!؟ کجایی؟!) و ارام آرام زبان طنز آلود جای خود را به
صمیمیتی شاعرانه می دهد و دقیقآ در همین بخش هاست که یکی شدن شاعر با خانه اتفاق می افتد و حس آمیزی شعر را به بالاترین حد خود می رساند : (بغل وا کرده ام قد یک پذیرایی... /درم دارم از دربدریهایم غژغژمی کنم/ چند لولا خورد کرده باشم خب../چند تا تخته تعطیل کرده باشم عالی!) و عصبیت راوی که :(چقدراین پرده آن پرده بُکنم چقدر.../دستم نمی رسد این همه را بکنم/بیندازم توی سطلی که حالش ازگندَ م بالا آمده )
و بند پایانی که تعلیق در برگشتن زن با تخیلات راوی است :

("آآآآآآمدی ؟!" /هوای مرا با کدام پیراهنت عوض می کنی؟!) _که آن "آآآآآآمدی ؟!" با آن شکل نوشتاری به تعلیق پایانی بیشتر دامن می زند _

و با ادامه ی خودحس آمیزی کار را کامل کرده و عاطفه ی متن را کامل می کند.

شعر با همه ی کارکرد خود و ظرایفی که دارد توانسته گونه ای تغزل امروزی تر را به خواننده نشان بدهد با آنکه معتقدم با پاساژهای فرمیک، متن می توانست ابعاد گسترده تری به خود بگیرد.

نادر نظامی:آشنایی من با شعرهای شما در حد همین وبلاگ و چند پست آخرست با این دیدگاه به نظر من در این شعر تغییر کرده ای ! حال بهتر شدن یا بدتر شدن به عهده حس خواننده است که من شخصن از نظر درونی آن را مثبت تلقی می کنم . تغییر این شعر در تغییر دینامیک اثر به سمت ایستایی و تصویرگری حسی و درونی شماست . شاعر کاری در این شعر کرده که من دوست دارم . خودش را در عناصر و اشیا’ انداخته و با آن ها بازی می کند .

انسان دوم:... نیچه می گوید" در ذهن ما سخن و گفتار هایی متراکم شده است که هنوز به حروف الفبای زبان آشنا نشده اند."از نگاه "انسان دوم" که گاهی با برادر ناتنی خویش یکی می شود و با او احساس خویشاوندی می کند، این کلمات، همان موج های ناشناسی هستند که گاهی دامنه ی آن ها بر قدرت تفکر ما غلبه کرده و ما را بر آن می دارد که از طرف آن ها حرف بزنیم و از عالمی سخن بگوییم که پیش تر از ما در حال وقوع است و از گذشته ای بگوییم که در آینده به دنیا خواهد آمد.
حس این که اگر من آرزو کنم و بخواهم مشاجره ای ادبی و دراماتیک در ذهن خودم ایجاد کنم، آیا مرا به نقطه ی مطلوب دل و ذهن و ارضای وجود خواهد رسانید...
..............
...................................................................................
حکم می کند پشتک وارو بزنم... آیا اینچنین نیست که ما به دستور شخص دیگری اقدام به عمل بر مجاز کرده ایم...
به هر حال این نوشته آفریده ی ذهن شاعر است و می تواند ارزش و بهای خودش را به عرصه ی ظهور برساند....

زنی که بلند فکر می کند:در اینکه وقایع نگار روزمرگی هایی شده ای که اغلب شاعران از پرداختن بدان چشم می پوشند شک نیست که اینکار مهارتی و جربزه ای می خواهد گستاخ
اما در تصویر شعرت نقش زنی حک شده که گویا تمکین نمی کند با همه ی برگ های برنده که در دست داده اش قوانین جامعه .مرد محکومی می نماید که دستی دهنده دارد و زن پایی رمنده از زیر بار مسئولیت زنانگی اش . متاسفانه زندگی مدرن زن را که ستون و اساس کانون گرم خانواده است چنان به کوچه و خیابان کشانده که نقش خویش را گاه از یاد می برد . چه پرداخت جالبی از این معضل اجتماعی داشته ای شاعر چیره دست.کوچه هایت یک به یک همه شان دیدنیست همیشه به کوچه های پرقیل و قالت سرک خواهم کشید

مهدی شکارچی:این شعر در زمره شعرهایی است که به دور از ژست ها و فیگورهای شاعرانه , که تنها باعث تکلف در زبان و خوانش شعر میشود,دارای زبان و لحنی روان و صمیمی است. مهمترین ویژگی شعر امروز که میتواند مخاطب را به خود پایبند کند, صمیمیت در زبان است که در این شعر شما نمود بارزی از این صمیمیت را شاهدیم.نقطه قوت دیگر در این شعر دو پهلویی در لحن و زبان است حضور توام غرور و خواهش و التماس, همچنین شاعر با قرار دادن جای خود به اشیا’ شکوه ها و گلایه های کلاسیک را به روز و نهایت استفاده را از روزمرگی هایش کرده, و باز تکرار میکنم که شاعر خواسته یا نا خواسته با دو پهلو کردن لحن و زبانش باعث به وجد آوردن دو جنس نر و ماده شده که هر به یک اندازه لذت ببرند.اما در مورد علامتهای نگارشی در این شعر: وجود بعضی از علامتهای سوال, تعجب و سه نقطه ها باعث سرگیجه گرفتن مخاطب میشود و من نیز به تعدد این علامتها نمیبینم زیرا که چیدمان سطرها به نحوی است که بدون این علامتها حس منتقل میشود. در مورد سه نقطه در این شعر باید گفت که به جز سطر:(این قابلمه دارد سر می رود ....) که نهایت استفاده نیز شده یعنی همزمان تداعی کننده ی سر رفتن قابلمه و حوصله ی شاعر و لبریز شدن صبر شاعر است, در بقیه جاها ضرورتی به استفاده از سه نقطه وجود نداشت. سه نقطه باید در جایی قرار گیرد که قدرت تاویل , تفسیر و تداعی های مخاطب را بالا ببرد.به هر حال شعر زیبا و دلچسبی بود و از معدود شعرهای امروز بود که ارزش نقد و چندبار خوانی را داشت.

هوشنگ ملکی:این شعر یک چیز کم دارد. پاگرد. ذهن مخاطب را وا می دارد 19 پله ی تیز را بی وقفه بدود . شاید خاصیت این شعر اصلن همین باشد . کشاندن پای مخاطب به این دعوای خانوادگی ( احتماعی). آن هم سراسیمه.اما وسط این دعوا حلوای شعر هم خیرات شده است .با نگاه من هنوز این زبان باید چندین لولا خرد کند و چندتا تخته تعطیل ، تا مناسب اجرا شود.

مهران مهرانفر: کار خوبی بود لذت بردم و کمی هم شوکه شدم به خاطر تغییراتی که به نظر من نسبت به کارای قبلیت تو این کار دیدم به نظر من این دست کارا می تونه نیاز مخاطب امروز باشه طنز دلچسبی که تو کار بود درست القا کننده ی اندیشه ی تلخی بود که حاصل یکی شدن اندیشه ی روان در کار و اندیشه ی مخاطب بود و خدمت جناب خلیلی عرض می کنم که باهاتون موافقم در مورد طنزی که تو کار بود و طنز کارش همینه و ارزشش به اندوه بعد ماجراست اگه با شادی تموم بشه می دونیم اسمش چیه و بارها و بارها دیدیم و خوندیم .

فرهاد:کار خوبی است با زبانی گیرا و طنز گونه...این همگونی راوی با اجزای اتاق به خوبی اتفاق افتاده و باعث گستردگی در فرمیک کار شده است...یک کار خوب را تجربه کردم...

عارف رمضانی:وقتي اين شعر را خواندم به ياد داستان "دهانم زيبا و چشمانم سبز" سيلينجر افتادم.آنجا هم شخصيت اصلي داستان به علت نيامدن همسرش به خانه،ديالوگ تلفني هيستريكي را با دوست خود آغاز مي كند و نويسنده از لابلاي اين ذيالوگ به شخصيت پردازي او دست مي زند و لايه هاي رواني او-انسان- را آشكار مي كند.در اين شعر هم هيچ چيز توصيف نمي شود بلكه تمام فضاسازي ها و شخصيت پردازي ها، به وسيله ي ديالوگ راوي با معشوقه ي غايب و با استفاده از اتفاق صورت مي پذيرد.به عنوان نمونه :
اتاق از تنهایی من هار شده
حکم می کند پشتک وارو بزنم
ای هم ندارم به اسمش کنم پنجره
کس و کارم به جزیک ویلچر کجاست؟!
در اين فراز از شعر،وقتي راوي مي گويد"پنجره اي هم ندارم ..."،حس گريز ناپذيري و اسارت در وضعيت موجودش را نشان مي دهد.يا وقتي مي گويد"كس و كارم بجز يك ويلچر كجاست؟"،ناتواني و عليلي خود در فرار از وضع موجود را فاش مي كند.در واقع گزاره ها از يك سو به صحنه آرايي عيني لوكيشن شعر مي پردازند و از سوي ديگر با بكارگيري اجزاي عيني صحنه ،اجزاي ذهني راوي را تشريح مي كنند.من اين ديالكتيك و رفت و آمد هاي عيني- ذهني شعرهاي اخير ابوالفضل را دوست دارم.

کوچه پانزدهم

golyapuch — Sat, 09 May 2009 18:56:18 GMT

لنگ بسته دلاک سیخ ایستاده است
از زیر دوشها صدای شلپ شلوپ می آید
تا سی می افتد              تاسی پرت می شود
خون توی حوضچه موج می زند
عرق از قدوبالای آینه می سرد         مات می شود
پدر از زیردوش در می آید             قوز می کند

پایی از هر کجای این حمام می زند به چاک

رضا افشاری:اگر اين سوال براي مولفي كه در راستاي پيشنهادات شعر امروز شعر آوري مي كند مطرح نشده باشد بايد به جوابي كه از دل شعر بر مي آيد شك كرد ( البته هيچگاه منكر لذت هاي مشكوك يك اثر نيستم به شرط اينكه اين شك محصول اثر باشد نه وبال آن اثر )
يكي از سری مولفه هاي شعر امروز بر هم زدن خط روايت به غرض گشودگي ساحت كلام براي قرائت هاي مختلف است ولي آيا به صرف چند قرائت مختلف از يك متن بايد شاني هنري را براي آن در نظر گرفت ؟ يا اينكه اين قرائت ها خود طفيلي مناسبتي ويژه هستند ؟
من به دومين كيفيت معتقدم كه اگر چنين نباشد ميتوان از مجموع چند گزاره با مصاديق يكسان دلالت هاي متفاوتي را اراده كرد ولي اين اتفاق خاصه زبان است . ظرفيتي است كه در زبان به ما هو زبان رخ ميدهد نه در پروسه شكل گيري يك متن
به طوري كه هر نحوي با چند نشانه گذاري و عناصري همگون ولو بدون دلالت ( در ذهن مولف ) در نگاه مخاطب به هزاران دلالت خواهد رسيد . در اينجا نقش مولف نه به عنوان "مرگ مولف" بلكه به عنوان " عدم مولف / نيست مولف " مطرح مي شود و اينجاست كه موضوع قرائت هاي مختلف وضعيتي معكوس را ايجاد ميكنند و كيفيت فرگشتي يك متن به فربگي متن مبدل مي شود
و اما سوال : آيا محصول شكست خط روايت تنها تعليق در ماهوي يك متن است ؟
من فكر مي كنم نه اگرچه تعليق وي‍ژگي گريز ناپذير شكست هر روايت است ولي تنها اولين نشانه محسوس است كه نبايد اين نشانه به عارضه متني مبدل شود . موازنه ها بين نشانه هاي يك متن اصل نانوشته ولي ملموس يك متن است -ويتكنشتاين مفاهيم متبادر از زبان را اراده بخشي از زبان از بخش ديگر زبان مي داند با اين توضيح كه هر گزاره اي از زبان با شاخص قرار دادن نسبتي ديگر از خود به توضيح و تفسير مي رسد نه با دلالت و قياسي بيروني .
اگر من به شما بگويم مدرسه چيست ؟ پاسخ شما نحوي مشتمل بر چند كلمه است كه مفهوم مدرسه را در ذهن متبادر كند حال اينكه تمام ان مفاهيم در صدد توضيح چيزي هستند كه واژه " مدرسه " نيز سعي برتوضيح آن داشته است در واقع هميشه دلالتي موجود است كه دال ها يي متعدد دارد
غرض از اين توضيحات اين بود كه به شخصه اگر اين نسبت زايي را در يك متن نبينم به واقع مخاطب چند واج عقيم مانده از دلالت قرار گرفته ام و در مناسبت زبان چنين متني با چنين متني : نتالبي خهبلثي حخثقلع دذدرذه كمخبلخهيبعل منعل .... توفيري ندارد )
و اما شعر :
در ابتدا بايد حريص يافتن موازنات نشانه ها باشم زيرا تمام بسامد هاي حسي و معنايي در گرو همين نشانه هاي برامده از الفباي متن هستند
اين نشانه هاي خود را در نقاطي از اثر در وضعيتي متضاد نشان ميدهند :
دلاكي كه سيخ ايستاده
پدري كه از زير دوش قوز كرده بيرون مي آيد ( بين سيخ و قوز)
و در نقاطي دو وجه و ايهام گونه عمل مي كنند
تاسي مي افتد / تاسي پرت مي شود
تاس به معناي همان شي عدد گزاري شده تخته نرد و .. و تاس به معناي ظرف هاي مسي كه سابقا در حمام هاي عمومي استفاده ميشد
اين ايهام متبادر از افعالي است كه استفاده شده ( افتادن / پرت شدن )

و نسبت افعال در فضا سازي
خون توی حوضچه موج می زند
پایی از هر کجای این حمام به چاک می زند

من در اين كلام در هم تنيدگي روايات را نمي بينم ( به عنوان يك ويژگي عرض مي كنم ) بلكه يك روايت ( نه ان روايت اثر گونه بلكه روايتي متني ) از چند وجه توسط مولف قرائت مي شود كه هر كدام از عناصر اين كلام چيزي خارج از يك حمام رفتن رو دلالت مي كنند
دلاكي كه سيخ ايستاده و پدري كه از زير دوش قوز كرده بيرون مي آيد مي تواند يك نماينده يك حس منفور و يك هراس باشند
خوني كه توي حوضچه راه مي افتد مي تواند اتفاقي معمول محسوب شود ( خون امدن صورت در موقع اصلاح كه اتفاقي مكرر در حمام هاي عمومي است ) و يا نشانه اي از وقوع يك قتل / پايي از هر كجاي اين حمام بيرون مي زند هم به همين كيفيت .
نكته حائز اهميت براي من در اين كلام تبادر حسي مبهم و هراس انگيز از وضعيتي كاملن عادي و روز مره است . حتي استفاده از تركيباتي كه به خودي خود بار طنزي نهفته دارند اين ابهام هراس انگيز را تعديل نداده اند
مثال : از زير دوشها صداي شلپ شلوپ مي آيد / پايي از هر كجاي حمام بيرون مي زند
بدترين نوع برخورد مخاطب با چنين كلامي كشف داستاني با روابطي كاملن معقول است ( با اين تصور كه مولف با غرضي از پيش تعيين شده به ساسنور بخش هاي از يك داستان مورد حدث سعي بر ايجاد معما گونگي دارد ) وقتي نسبت ها درست برقرار شوند محصول يك متن خود را در يك تمسفر و فضا نمود مي دهد نه يك روايت و داستان....
اين كلام تا حدودي موفق به اين وضعيت شده است

پرستو ارسطو:نمیدانم چرا با خواندن این شعر به یاد مجموعه ای از فیلمهایی با بازی آنتونی پرکینز افتادم و عرق سردی پشتم نشست صحنه سازی قدرتمندی بود با اینکه نفهمیدم کجای داستان این فیلم ایستاده ام ولی حسی در من القا شد ومرا به هراس افکند.

محبوبه میم:... فضای تصویر به شعرت نگاهی جزیی نگر بخشیده است و این جزیی نگری به نظر من کار را در عین سادگی به زیبای رسانده پیرمرد و پا و گوژ پشتی اش مثل دوربینی که شاعر روی دست گرفته و تصاویر را گلچین می کند .

نینا لاهوت پور:در شعر توضیح واضحات و توضیحات زیاد درباره ی اتفاقاتی که توی حمام موقع قتل یک نفر می افتد خیلی زیاداست و انگار یک سناریو شده که در ان تمام جزئیات بازی بازیگرها توضیح داده شده.خط آخر شعر به تنهایی خیلی خوب امده اگر میشد که درخطوط قبلی زمینه ی مساعدی براش ایجاد میکردی و این خط رو هم تکرار مکررات نمی کردی. اما پیداست زبان شعر یک دست و امروزی است .فقط باید کمی بیشتر روی ایجاز متمرکز بشوید.

زهرا شاهدی:این شعر تصویر خوبی بود از یاد قدیمی فیلمها و پدر هایی که ما ندیدیم و ...

مسعود میری:روایت و شعر وقتی خط قصه را می شکنند. راستی از سویه ی شعر به متن نگاه کنم یا از سویه ی قصه؟ تلخ و خوب. گس و بی پاسخ. تراژدی وقتی در عرصه ی عمومی خریطه ی دیوار بر راه می شود...

مهتاب کرانشه:این شعر خودش یک داستان کوتاه بود! من با روایت شعری اش مشکل داشتم.یک طورایی کار گزارش گونه شده بود و همین شعریت و حالات حسی کار رو کم می کرد.
شاید بهتر بود یک کم با کلمات خودمونی تر می شدید...

رضا باب المراد:در این شعر باز آفرینی زیبائی از تصاویری که خاطری سیاه در حافظه ی تاریخ مان ثبت کرده داشتی....

کیوان اصلاح پذیر:بدون شک با یک داستان جنایی روبرو هستیم . شعر بجز یک سطر بصورت پازل کار میکند . کلید داستان در " تاس " است . تاس به دو معنای تاس قمار بازی و تاس حمام . جنگی بر سر قمار که به خونریزی ختم میشود . یک سطر ازاین روایت را شعر میدانم . نسبت دادن عرق کردن به آینه . آینه های قدی حمام های عمومی خارج از محوطه ی دوش ها قرار داشت بنابراین وقتی در حمام باز میشد بلافاصله عرق میکرد در این تصویر کارکرد طبیعی آینه ی حمام با عرقریزی ترس یا هیجان کشتن یکی شده است . انتقال حس انسانی به آینه بدون تعویض کارکرد . من این سطر را به تنهایی یک شعر قوی میدانم . اما کلمه ی " پدر " هیچ نقشی در شعر و داستان ندارد .

انسان دوم:ضمن تأیید نظرات آقای افشاری که زحمت زیادی کشیده اند و برای یک طرح چند خطی مطالب بسیار و مفیدی عنوان نموده اند...
یک طرح هم می تواند به صورت شعر و هم به صورت یک آبستره ساده و یا یک منیاتور زیبا و دیدنی بیان شود.
این طرح که در قالب یک شعر بیان شده است، تصور و تخیلی ساده است که هر ذهن مجرد و مغشوش و متأثر از مسایل پیرامون خود، می تواند آن را به تصویر بکشد. اما این که شاعر توانسته است طرحی بیانی عنوان کند جای تقدیر دارد.

مینا درعلی:این شعر از جمله شعر هایی بود که با وجود نشانه های متعدد در شعرارتباط درون متنی به گونه ای حس می شد که گویی قتلی در حال وقوع است.
ولی با توجه به ذهن داستان پرداز من و ضعفی که در برخی موارد در خصوص ارتباطات درون متنی دارم معمولآ خود را به ارجاعات برون متنی میکشانم تا دلیلی برای درک و لذتی دیگر بیابم. این شعر با ارتباطی بی ربط مرا به حمام فین کشاند.

حسن سهولی:این شعرمجموعه ای از توانایی های شناختی است همان که زبان شناسان می گویند"اشتراکات زبانی در اشتراکات قوای شناختی است"
واحدهای واقعی شعر ،رویکردمعناشناسی زبان را- مجموعه ای ازتصویرها که گذر توانایی های شخصی شاعر یا تجربه ی او از جهان واقع است- آشکار می سازد.
دو گزاره ی "عرق ازقدوبالای آینه می سرد مات می شود"و"پایی ازهرکجای این
می زند به چاک" گزاره های برنده این شعرند .ضمن این که گزاره ی" تاسی می افتد
تاسی پرت می شود"نقش ادبی زبان را بازی می کند که از نقش های عارضی ونه ذاتی زبان است وشعر به حوزه ی لذت جویی می برد.
حاصل این شعر دوتصویرجداگانه می سازد که هرکدام در حوزه ی خود مخاطب رادربرداشتی خاص متمرکز می سازد.

امین رحمی زاد:شعر از دید روایی فابل قبول است .فضا مناسب پرداخت شده اما نمی دانم چرا نمی شود با آن ارتباط برقرار کردباید دوباره بخوانم و فکر کنم

لیلاکردبچه :به نظرم با پردازش يك صحنه ي جنايي مواجه بودم نه يك شعر . البته اين اثر عناصر غير قابل انكاري دارد كه به شعر پهلو مي زند مثل عرق از قد و بالاي آينه مي سرد

جلیل قیصری :در نگاهی اگر شعر را بر اساس داده ها و مفاهیم شعری به شعر 1- مضمون گرا (تناسب گرا )2- شعر تخیل ابداعی یا مضمون گریز یاتناسب گریز تقسیم کنیم در اشعار مضمون گرا یا تناسب گرا که بیشتر از مضامین آشنا و ملموس بهره می گیرند لازم است آشنایی زدایی و ساختار شکنی مد نظر باشد چرا که در این نوع شعر از آرایه هایی مثل مراعات النظیر و تلمیح و تضاد استفاده می شود و بسیاری از واژگان و مفاهیم از قبل قابل پیش بینی انددر شعر تخیل ابداعی یا مضمون گریز اما مفاهیم و واژگان قابل پیش بینی نیستند

این شعر آقای حسنی گمان می کنم تا حد زیادی یک شعر مضمون گرا است اگرچه تداعی هایی هم دارد ...و شاید به دلیل همین تناسب گرایی شعر است که بیشتر عزیزان آن را نزدیک به قتل امیر کبیر یا یک فیلم سینمایی و ...دیدند اگرچه مفاهیم دیگری هم از این شعر می شود دریافت کرد اما مفهوم شاخص و برجسته همانی است که نظر دوستان را جلب کرده است ضمن این که گاه همین اشعار مضمون گرا یا تناسب گرا با -اشتراک معنایی - و این همانی با تجربه های ما، بسیار خوب به بار می نشینند .

رجب بذرافشان:وجهی توصیفی بر کلیت متن حکم می راند که بنظر می رسد یک اتفاق را از چند نما می بینیم. شاید این به دلیل احساس نزدیکی و همذات پنداری با شخصیت ها و بازخوردهای معنایی آشنا و سابقه دار است که تن به تاویل داده اند. همانطور که آقای افشاری اشاره کرده تمام تاویل ها یکسان نیست تا قرائت های مختلف تاکید بر توفیق اثر داشته باشند. با اینحال هم ارزی وجود دارد که می شود تفاوت ها را هم لحاظ کرد.
اما این یک شعر است. یک شعر کامل با تمام افت و خیزش. ساخت و چارچوبه ای معین و شکل یافته ای دارد که متضمن متنیت اثر است.
درست است که مکان مقید و بسته و تابع قاعده ای معلوم (قتل) می باشد که می تواند اقتباسی هنرمندانه از سناریوی یک فیلم سینمایی باشد، اما تحرک زمانی در سطربندی و کلیت متن مشهود است.
اگرچه با محدود شدن صحنه از منظر مکانی... ما اینجا تنها با یک اتفاق مواجهیم که حدود شاعرانگی اش را متن تعیین می کند. و ظاهرا راوی ناظر بی چون و چرای این اتفاق می باشد که تنها انتقال دهنده ی هیجان و احساسات شخصی است، نه کنش متنی.

مهرداد فلاح:شعر خوبی ست ولی نمی دانم چرا انگاری معلق است در ذهنم ...
..........................................................................................................................................

گفتم گفتمای بهزاد موسایی با مهرداد فلاحhttp://www.mehrdadfallah.blogfa.com/
در شبه شعر ، عنصر غالب ( از نظرگاه زبانی ) سنت شعری ست . در حالی که در تجربه اصیل شعری ، غلبه با نوآوری ست. گفتن ندارد که زبان در وضعیت مجرد خود ، ارگانیسمی عام است که قواعد و ساز و کارهای مشخصی دارد . هرگاه زبان از دهان یک آدم معین به کنش در می آید ، آن وقت رنگ و بویی به خودش می گیرد که آن را از وضعیت پیشین به وضعیتی دیگر در می آورد. در این "وضعیت دیگر" است که شعر خلق می شود . من در تعریف شعر گفته ام : شعر فرزند رابطه ی نامشروع زبان و شاعر است...

لیلا رضایی:همین معلق ماندن شعر در ذهن را خیلی دوست دارم چون احساس می کنم مشتاقم که دوباره و دوباره بخوانم تا بلاخره مچش را بگیرم.

نادر نظامی:فضا سازی شعر خیلی خوب است . فکر می کنم اگر بعد از نقد آقای اصلاح پذیر بیاید آدم بهتر با تصاویر آشنا می شود ! ولی واقعیت این است من از شعر چیز بیشتری می خواهم . این شعر مایه هایی از یک داستان کوتاه قوی دارد ! یک کمی یاد فیلم قیصر کیمیایی افتادم .

زنی که بلند فکر می کند:

دلاک چه زور می زند
که بسراند
این شعر را از چرک دستان شاعر
به کیسه ی زبانی حسنی
دوش ها دوش چکه کرده اند ازذهن جوشانت؟
می بینم عرقی که سرد نشده
چکه نکرده است هنوز از آینه ی چشمت
ابوالفضل!
بلفضولی والله!!
به حمام دیگر سرک چه می کشی؟
در شعر

اسب چموش دلم:

تاسی مسی فتاده در حمام؟
لنگی از کپل دلاکی سریده؟
سنگ پایی گم شده ؟
این قیل و قال چیست ؟
خونابه ی توی حوضچه از کجاست؟
دلاک را بگیرید نزند به چاک!
قتلی براه شده در حمام فین
آفرین !!
چه بلوایی بپا شده است
در گرمابه ی کوچه پانزدهمت

سیتکا:اولین بار است که به سرای تان می آیم . و شعری متفاوت و جنایی خواندم .
شعرتان سرشار تصاویر زیبا و نمایشنامه ای است هر بیتش گویای صحنه ای ست و هر کلمه اش سوای معنای لفظی به قول " جان کراو رنسام " محتوایی فرالفظی دارد . و خواننده به فراخور سلیقه اش می تواند صحنه ای یا فیلمی را بخاطر بیاورد و حتا از شعرتان فیلمی کوتاه و پر مغز بسازد . واژه ها در این سروده ی کوتاه به قدرتی اغواگر بدل شده و رابطه ی نزدیکی با یک صحنه ی جنایی پیدا کرده اند .
ازخواندن این سروده ی کوتاه لذت بردم

محمد حامد نیکبخت:کار همچنان پر از فراز بود و فرود، به گمان من البته.
نگاه خوب است، دریافت خوب است، واسازی خوب است، پی ریزی هم!
بی بند و باری زبان زیاد، گزینش و همنشینی برخی واژه ها ناموفق، ساختار نهایی هم.
دریافت آغازینم از شعر لذت بخش بود، القای صحنه ایی از فیلم قیصر ناخوداگاه در ذهنم تاثیر بدی داشت و زبان خصوصا در استفاده از بعضی افعال وزن شعر را به همریخته بود، که یادت اگر باشد گفتیم با هم چه مرز ظریف و سختی ست به صناعت رساندن زبان مابین انواع نگارش و سبک با آنچه به آن معتقدیم...

مهران مهرانفر:سلام وقت به خیر و خسته نباشید خواندم ولذت بردم تصاویر قطار شده پشت هم حین یک سادگی دلنشین که نباید دنبال نقطه ی اوج یا فرود گشت ...

علی فتحی مقدم:یک تبریک به خاطر قدرت ارجاع دهی بالای متن و خود تحمیلی اش در ذهن مخاطب . کوتاه اما دقیقا شعر ! سخن کوتاه کنم که خون در حمام به گردنم نیفتد که امیر کبیر را تو شاعر کردی ...

کوچه چهاردهم

golyapuch — Wed, 22 Apr 2009 03:01:18 GMT

از خواب می پرم از تخت می افتم
بدنم بوی دود، بغلم بوی دود
شورت و بیژامه ام بوی دود..

اولین کلنگ را که زدم
چیزی جرقه زد ،چیزها دود...

می دویدم با کفشی که حوا به پایم کرده بود
آسمان می غرید من هم
کوه می لغزید من هم
راه کش می آمد من هم
پریدم ازجوبی که دنیا براهم کشیده بود

زمین و زمان صاف بود
برو دشت و درو گله صاف ...
نسیم بود می وزید سرو گوشم که می جنبید
داشتم بال درمی آوردم
از ماه لب می گرفتم یعنی لیلی!
شیرجه توی رودخانه می زدم یعنی لیلی !
آهوان را می کردم یعنی لیلی!

سوارآهن پا ره شده بودم
دخترمی خندید الکی
ماچ می داد زورکی
خورده نخورده افتاد توی دور
هی داشت پا می داد رسید به چندپایی
می زدبه این ابر به آن ابر...
من کمربندم را محکم شل کرده بودم من
خانم شدیدن هوایی ا م کرده بود......

مهر:این شعر را دوست دارم .یک جور فرم و موسیقی فولک توش هست که بامزه شده.زیاد دنبالش نیستم که ببینم داستانش از چه قرار است. در آمده و پرداختش هم بد نیست. تغزلش هم توی ذوق نمی زند و آبکی نیست. طنزی دارد که تعدیل می کند این تغزل را...
..
..
..
همیشه همان است انگار!

انسان دوم:...من فکر می کنم گاهی شعر در عالمی دودی شکل و مه آلود و گیج و منگ سروده می شود. راه گریزی هم برایش نیست. این عالم زمانی شکل می بندد که ما سخت در مناقشه با درون خویش هستیم.
"نیچه " می گوید: هیچ چیز وجود ندارد جز آن چه که تو می بینی..... این نظریه در حالی بیان شده است که فیلسوف آلمانی در دنیای خود شیفتگی و خیره سری واقع بوده و تنها هر چه می دیده در پندار خویش قبول می کرده است. شوپنهاور خصم حیات بود و برای همین وارستگی را به در هم آمیختگی روح و نیستی تعبیر می کرد.
برای بیان هر گفته ای که ناگفته ی جهان بشریت است و گذرگاه اذهان و اندیشه های باد کرده و متورم شده ی یک انسان، می توان در طبقات متعدد جوامع فکری و مکتب های ادبی گذشته و حال محل تعریف و شناسه ای برای آن یافت. دیگر زمان خط خطی کردن اندیشه ها و افکار شاعرانه و خود اندیش و نو گرایانه به سر رسیده و در قرن وارستگی و یافته های انسانی و اندیشمندانه واقع شده ایم.
این مطالب برای این بیان گردید که ذهن مغشوش "انسان دوم" به شدت درگیر یک تضاد که به گفته ی عرفا نازک اندیش ترین وجه درونی بشر است، واقع گردید و برای متقاعد کردن خودم و دیگر مخاطبانی که شاید با مواجه شدن با کار شما دوست عزیز به این موضوع فکر کنند و بیندیشند.ستاره ی اقبال ما زمانی طلوع می کند که درونمان ترنمی از بودن و خواستن با خود داشته باشد و وقتی غروب می کند که همه ی آواهای خوش رفته باشند.
کوچه چهاردهم خوابی است که به شاعر جسارت بیان آن را در قالب یک شعر داده است و وقتی به شکل قالب و بند های عمودی در هم بسته شده و یک فکر ایجاد کرده است، حال و هوای بیان و بر صحنه آمدن خود به خود در آن شکفته شده و به ایجاد و ظهور شعری انجامیده که نیاز به نگاهی دارد که آن را از هم بگسلد و بند بند فکر شاعر را به بار بنشاند.
خوابی دودی که برای شاعر همراه با لذت و کیف و نشاط آور بوده است.
این شعر برای کسانی سروده شده که با شاعر خواسته و نیازی مشترک داشته باشند و این همانا نفی خواسته ی خویشتن خویش است.!!...خواب های دودی...

اسماعیل مهران فر:در چند کار اخیرت همانطور که عیان است وجود عینیتی آزار دهنده برخی سطر ها را می آزارد و به نظر این عینی گرایی در کارهای تو لازمه اش تلفیق چند عنصر دیگر با آن است که یکیش می شود زبان باشد . تو چه می گویی ؟

منیژه رزاقی (قاصدک):به نظرم این کار بیشتر از یقیه کارها درگیر فرم و زبان بود... انگار دیگر ابولفضل حسنی می داند هدفش کجاست و نشانه اش کجا... سطرها تعدیل شده و کار، خودش را جا نمی گذارد... از قید و بند مولف رهاست و ... اما هنوز این بخش بندی ها یک قسمت با دود یک قسمت با لیلی یک قسمت با من هم و یک قسمت با وزن الکی - زورکی و... آزار دهنده اند...

حمید رضا تقی پور:زن ها ... !
رنسانس زبانی تو مدتی ست آغاز شده ابوالفضل گرامی! و تاکید دارم که امروز فصل تازه ای برای راه توشه ی منتشره ات رقم می خورد. همان گونه که مهرداد فلاح اشاره کرده، روانی زبان مانع تلاش منتقد برای رد کشف لذت از متن می شود. این رویکرد به شعر در توجّه عارف رمضانی هم هست. او معتقد است اگر شعری حال می دهد، خب لابد شعر خوبیست. باید از خوبی هایش بیشتر گفت و به دنبال مجرمی که داخل شعر زندگی می کند نباشیم! گاهی و فقط گاهی این تلطیف عقاید لازم است. چرا که اگر مناسب با این فرآیند "حال دادن" در برخی اشعار رو به رو شویم، مایه تمرکز بیشتر شاعر در آتیه آن زبان و فرم می شود. پس نمی خواهم این آرامش را از خودم، تو و این شعر بگیرم. سکستن متن در این شعر جایز نیست چرا که با سکستنِ آن، امورات اش را به مخاطره می اندازیم و باید به همین شکل آن را پذیرا باشیم. با این همه، برای دفعات با این شنل به پرواز نخواهیم رفت. چرا که رودخانه همیشه زیر پایمان نیست ...

عه تا:یه فضای نیمه تاریک و نمادین از گشت و گذار سر بهوای یه خیال بازیگوش!
از بستری در عالم واقع پا نشده میزنه به راه بکر تاریخ، لی لی کنان بی تامل جدی بر این یا ان مکان و زمان سده به سده یا هزاره به هزاره تا همین اخر
باز برمیگرده به تجربه عینی زندگی و مز مزه کردن خاطرات واقعی همین چند وقت پیش، بعدش هم گریزی به سکر یه فیلم صحنه دار از خود که زیرکانه کش میاد و تا پایان کمابیش با چند روایت در هم تنیده همراه میمونه و پایان ماجرا: شروع به عملی کردن حسی که همینجوری شوخی شوخی سر در اورده و منجر به سطر درخشان:" من کمربندم را محکم شل کرده بودم من"... میشه و بعدش هم که خانم کار خودشو می کنه.....

حسن سهولی:فرم وموسیقی پا به پای هم اندتا ناخواسته -هر چندعینی گرا-ازعینیت شعربکاهند،موسیقی شعر خودنمایی می کندوبازناخواسته اما پرکشش تاظرفیت های موجود
زبان درمتن کم رنگ شوند.موضوع شعردرهرقسمت صرف نظرازتعدد ظاهری پیوندی نهانی دارند وحلقه ی پیوند آن ها با طنزی نه چندان آشکارشاعررا باعینیتی درگیر می کندتامخاطب راباپدیده های اجتماعی وفکری روبروسازد.

امین رحمی زاد:شعر از اتاق من شروع میشود از من شروع می شود از عشقی مرده؟؟شروع می شود از حالایی در آینده.از پایان-و" فلش بکی" که با جرقه کهنسالگی انسان تا دیرباز عشق و آدم وحوا،ولیلی،و لیلای !!!!!!!! امروز،تا غرق شود در دود در ........
زبان شعر در هر بند خاص خو استن وخاص فضای خود و آرام آرام حالت و حس طنز مبتذلانه ای به خودش میگیرد - زیرکانه و تحسین برانگیز است -

بامداد امید:من شعر را کوتاهترین کلام و وسیع ترین معنا می دانم اما منکر این هم نمی شوم که شعر و شاعری شده است مانند طبابت. روزی بود که یک ابو علی سینا همه تخصص ها را یک جا داشت از شکسته بندی تا جراحی ...اما حالا متخصص انگشت سصت نگاه هم به درد انگشت اشاره نمی کند و می گوید باید بروید پیش متخصص اشاره....
باید بخوانم بقیه آثارتان شاید چیزی دستگیرم بشود برای نظر دادن- هر چند ناگفته نماند کوچه چهاردهم را یکنفس تا آخر رفتم و این خودش می تواند یک حسن باشد برای یک شعر بلند

مهرگان نام آور (دیگران ):از آنجایی که میگوید شعر :
شیرجه توی رودخانه می زدم یعنی لیلی !
آهوان را می کردم یعنی لیلی!
به بعد شعر منحرف شده است .با ریتم خوبی کار شروع میشود وتازه دارد توی ریل اصلی میافتد که منحرف میشود .قطار منحرف شده هم به مقصد نمیرسد .مقصد شعر (به صورت کلی اش حتی)این شعر باید اوج میگرفت ولی نگرفت و با کله خورد زمین .
گاهی باید هوایی شدن را نشان داد فقط مثل اینجا که داشتید نشان میدادید اما آن ابر تیره ی لعنتی را انداختید روی شعر و بعد

نادر نظامی:شعر را خواندم . به نظر من بخش اول بعد از خواب های شعر روی داده است . شعر بیان فلسفی دارد و نمایانگر گشایش عقده هایی که در خواب تحقق می یابد . "پریدم از جوبی که دنیا برایم کشیده بود " - به نظر من براهم غلط املایی دارد - آنچه ویژگی در چند شعری که در وبلاگ شما خواندم حرکت و سیال بودن عناصر آن است که این به کلام شما هیجان می بخشد ولی ایراد کوچکیکه -به عنوان یک شاگرد نه منتقد - می گیرم ذات توصیفی شعر است که بین طنز و روایت از عمق آن کاسته شده است و کمی هم با جملات رمانتیک در کنار رویاهای خواب تزیین شده است . مکاشفه شعر در حد بیان فلسفی است ولی به هرحال شما سبک خاصی را تعقیب می کنید که همانطور هیجان خوب و تهییج مخاطب است و این خود موضوع مهمی است

لادن جمالی:جور خاص خودش از آن شعرهای با اعتماد نفس بود .... از آن کاراکترهایی داشت که شکل خودشانند و به بقیه دنیا بی خیال ... هنوز و هرباره هم می گویم کمتر دیده ام مثل شما کسی بتواند به واژه های دم دستی انقدر شخصیت بدهد ... ضمنا این بار ریتم زیبایی هم داشت که دوستش داشتم ... با تقطیعی بی نظیر

هی داشت پا می داد رسید به چندپایی
می زدبه این ابر به آن ابر...
من کمربندم را محکم شل کرده بودم من
خانم شدیدن هوایی ا م کرده بود......

مهتاب کرانشه:کار متفاوتی اینجا خواندم.نه تنها این کار با کارهای قبلی شما بلکه با بقیه کارهایی که این روزها می خونم تفاوت داشت... زبان یونیک و منحصر به فرد این شعر فضایی تازه روبرویم باز کرد.لحن موسیقیایی کلام در عین کنایه هایش نوعی تعادل در شعر ایجاد می کرد.کار خوبی بود .

عارف رمضانی:ابتدا لازم مي دانم توضيحي مختصر درباره تعريضي كه حميدرضا تقي پور عزیز به رويكرد شعري من داشته بدهم؛ حميدرضاي عزیز!گمان مي كنم اين يك امر بديهي باشد كه اگرمخاطبي از خواندن شعري لذت مي برد لابد "آني" در شعر برايش موجود است.اما اين فراز از گفته هايت كه به من منسوب كردي ابدن وصله ي من نيست:«باید از خوبی هایش بیشتر گفت و به دنبال مجرمی که داخل شعر زندگی می کند نباشیم».والتر بنيامين مي گويد در هر چيزي كه دليلي براي زيباييش مي آورند،ظاهرش متناقض جلوه مي كند.شايد بنيامين كمي تند رفته باشد ،اما به خوبي نقش حساس منتقد را روشن كرده است.من معتقدم نقدي كه خود ارزش زيبايي شناختي نداشته باشد،به كاري نمي آيد جز همان متناقض كردن ظاهر اثر.مخاطب به دنبال لذتي بهينه از متن است،نه لذت حداقلي! بنابراين بايد خِف‍‍‍‍ْت آن به تعبير تو مجرم درون متن را هم بگيرد.حال اگر از اين مدخل سر صحبت را باز كنيم كه چرا اين مجرم براي يكي "راهزن لذت" است و براي ديگري "بتِ عيار"،تو خود بهتر مي داني كه حقيقت و روش ِهفتاد من ِ گادامر مي شود.
برگرديم به اين متن!براي من آنچه كه مايه ي حال مي شود در اين شعر ،نه موسيقي اش ،بلكه نوع روايتگري خلاق تر آن است. ابوالفضل چندي است هوشمندانه دريافته كه شعر به شدت روايت محور او نياز دارد در اين زمينه پويا تر و مدرن تر باشد.از روايت كلاسيك خطي دست برداشته و به شكست ها و رفت و برگشت هاي زماني روي آورده است.در اين شعر فرجام روايت در ابتدا آمده،آنگاه با فلش بك به گذشته ي(فردي و جمعي) راوي،متن در تلاش است لايه هاي انسان شناسانه ي ژرف تري به خود بگيرد.اما آن مجرم درون شعر نه تغزل روايي مد نظر مهرداد،كه تغزل موسيقيايي آن است.همان چيزي كه ليلا رضايي هم اشاره اي به آن داشته است.موسيقي اي كه بدون در نظر گرفتن منطق متني به شكلي نسبتن هردمبيل و سانتي مانتال استفاده شده است.به عنوان نمونه چه منطقي براي موسيقي"رينگي"ابتداي شعر موجود است؟آيا لحن راوي اي كه از خواب -آن هم ظاهرن بعد از سكس- بيدار شده، مي تواند اينطور شش و هشت باشد يا بايد با استفاده از موسيقي نهفته در واژه ها و واژ ها و چيدمان مناسب آنها، حال و هواي متناسب با اين فراز از متن را تداعي كند؟اينجاست كه با حميدرضا هم راي مي شوم كه مي گويد:« اگر مناسب با این فرآیند "حال دادن" در برخی اشعار رو به رو شویم، مایه تمرکز بیشتر شاعر در آتیه آن زبان و فرم می شود.»همين است كه ابوالفضل بدون در نظرگرفتن فرديت هر اثر، اكثر قريب به اتفاق كارهاي خود را به همين شكل مشابه آغاز مي كند و اين را در چند پست پيش با نمونه هاي آماري نشان دادم.
ديگر راهزن لذت براي من،باز همان تكرارهاست كه برخلاف ابوالفضل آنها را نه اجراي شعري كه بيشتر حشو و سهل انگاري مي دانم و در اينباره هم به تفصيل صحبت كرده ايم ابوالفضل عزيز!

بهمن ارجمند:درود بر شما! نوع اجرای شعر به روانی آن کمک کرده است و مخاطب را در ارتباط با آن دچار مشکل نمی سازد .در عین این که شعر چندان نیز سهل الهضم نیست.بکارگیری چند واژه در این شعر اگر چه بار طنز شعر را افزایش داده اما نمی تواند پسندیده باشد.

جلیل قیصری:گمان می کنم آقای رمضانی در مورد بند اول درست می گوید که لحن راوی از خواب پریده نمی تواند اینگونه باشد البته با توجه به دویدن ها و بال در آوردن های در راه موسیقی بندهای بعد با حال و هوای متن جور است اما گمان می کنم این شعر با طنز و تغزلش می توانست سویه ها و پهلو های هستی شناسانه ی بیشتری بگیرد بخصوص با اسامی عاشقانه یا آیینی -اسطوره ای حوا و لیلی ...به هر روی این شعر بیشتر از شعر پیشین پسند خاطرم افتاد .

محمد رحمی زاد:دوست دارم بی تو جه به نور ..صحنه از صحنه های این فیلم کوتا ه که بی پایان روایتی است حرفی بزنم ..تا باهم پای این تصاویر بنشینم ..وتخمه تلخند ..بشکنیم ...ابوالفضل هر از گاه گریز می زند از این تونل وصف به صف ....به انگاره های چهارده سالگی .. در عصری که پیر مردی در پاره ی راه آهن می تواند خودش را به راه دیگر بزند ..و سر به هوا کلاهش را ...
یا نه کودکانی در مسیر ریل نقش آدم بزرگ ها را عاشق شوند .. ..وروی ریل کلمات سنگین تر از معنا را تازیانه بزنند بر زبانی به سوی معناشدن هوس...........
من همین را میگویم توی این ابوالفضل حسنی گاه یک سر وهزار سودای شعر ..وگاه ..هزار سر راه می رود به سمت یک سودا که شعر ..............

زنی که بلند فکر می کند:و باز هم کوچه این کوچه ات مرا کوچ می دهد به خوابی که دیده ای:
شعر روایت خوابیست مست و ملنگ.آرزویی در خواب شکل واقعیت می گیرد حس سرخوشی برای شاعر به ارمغان می آورد پس آنگاه خوابزده آرزو و آرمانش را چنان دم دست و قابل دسترسی می بیند که مبتذلانه به طنازی می کشاند سطرهایی چونین را :
"من کمربندم را محکم شل کرده بودم من -خانم شدیدن هوایی ام کرده بود.."
شعف سبکسرانه این شعر که هم در موسیقی و هم در واژه های صمیمی اش لمس می شود در عین پیچیدگی شاعرش (که الحال چه قصد و غرضی از سرایش و توصیف این کوچه داشته بماند )ارتباط با شعر را برای هر خواننده ای سهل می سازد.دوست می دارم این سبک هیجانی سرودن شاعر را ...راستی چقدر از تو انرژی می گیرد این دست شعرهای خاص ِ گویه ی حسنی ؟!

خانم ثابتی:بعدا می فهمم سطر اول شعر یک چشمک به مخاطب است.اگر این از خواب پریدن است که لابد افیون ، خواب همه مان را پرانده.یک جور نئشگی ، عالم شیرین مستی ، کارگردانی رویا ، سهل گرفتگی جهان از طریق زبان.این شعر مجسم کردن ساده ترین درخواستهای ناخود آگاه است.

رجب بذرافشان:شعر در یک فضای مه آلود و دود گرفته جریان دارد که همه چیز، انگار در خواب و رویا اتفاق افتاده است. جست و خیز و ایستادن و عاشق شدن همه و همه نموداری از روح نا آرام و عصیانگر شاعر می باشد که حتا خنده های الکی و ماچ و بوسه های زورکی هم مجابش نمی کند. البته وجه غنایی کار خود جای بحث دارد خصوصا زمانی که در موازات سطرهای بکر و نابی همچون (( اولین گلنک را که زدم / چیزی جرقه زد...)) می نشیند و میل به تفاوت و دیگرگونه دیدن را دو چندان می کند. و اگر ناراحت نشوی بایست اضافه کنم که چند بار شعر را از این نقطه خوانده ام....

کوچه سیزدهم

golyapuch — Sun, 05 Apr 2009 11:16:18 GMT

این پلنگ شیر نشود از پتو بپرد بیرون
آنوقت مرغ همسایه غاز...
هی با تو ا م متکا جان !
کجا شستی مارمولکی را که در آسترت مخفی کرده بودی؟!

آبگرمکن الان خودش را جر می دهد!
بروم سرو گوشی آب بدهم

تلفن تلفن تلفن .....

مغازه را نگرفتی مراگرفتی!
ویترین هرچه رنگ داشت باخت
جیب مشتری ها قد یک چاقو ورم کرده بود
می آمدند می زدند می رفتند
حالا دیگر زدنی تر از مانکنهای من آدم پیدا نمی شود!

نگو حسنی جا ن!
این زدنها هم زدنها دارد دل نگهدار!
گاومان امسال می زاید....

متکا! ملافه! تشکچه خانم!
شماها خشکتان زده انگار
بیایید دور همین سفره ی آبی نفتی سال را تحویل کنیم
این هوایی که من می بینم حالا حالا ها از پس جل و پلاس ما بر نمی آید

باران سپید:انگار این کلمات تصمیم گرفته اند در سال جدید حال و هوای تازه تری بگیرند. شعری متفاوت تر از همیشه خواندم گرچه همچنان به اشیا توجه داشته اید اما با رویکرد زبانی ای که به جزئیات توجه ویژه ای داشته است.

آبگرمکن الان خودش را جر می دهد
بروم سرو گوشی آب بدهم

ویترین هرچه رنگ داشت باخت
جیب مشتری ها قد یک چاقو ورم کرده بود

لیلا رضایی:به نظرم خیلی عالی بود. زبان خاص شما کارهایتان را مستثنی کرده و اگر شعری از شما بی نام خودتان بخوانم هم می توانم تشخیص دهم این زبان ، زبان حسنی ست. شعر جانداری بود.

سعید نصاریوسفی:روزمرگی وتلفیق داشته های ذهنی با لحظات روزمره همراه با عادت شکنی واشنایی زدایی از همه باورها مالوف جز لاینفک سروده های شماست که به نظر می رسد شاعرجهت تمایز سروده های به این تمهید دست زده است وبا ارجاع مخاطب به لحظات ملموس واشنا مخاطب را به همزاد پنداری می کشاند وصد البته لحظات ناب وشیرینی که شاعر تیز بین رصد کرده باشد قبول طبع مخاطب خواهد بود .

پژمان قانون:شعر در سطرهایی انرژیک جریان دارد و در این جریان شعرحامل فضاها و ترکیبات و تصاویر تازه است....

مصطفا فخرایی:شعرهایت امضای تو را دارند.پس از مرارت های زبانی و کلامی و تراش دادن ها به زبان شسته رفته ای دست یافته ای.تداعی ها و تناسب ها ، استفاده ی چند سویه از واژه ها که فضاهای متفاوتی را نشان می دهد ، احضار اشیا ، سفیدخوانی ها ، توجه به کنایات و ضرب المثل ها و ...شعر را خواندنی کرده اند.

خواجات: کارت نشان از جدیت تو در کار دارد اما به گمانم تظاهر زبان در این کار بیش از اندازه است . ما همان قدر که تورم معنایی را مذمت می کنیم تورم زبانی را هم البته جایز نمی دانیم . جز این بعضی از بندها از نظر اجرا یادآور کار برخی کسان بود که چندان مهم نیست .

اسماعیل مهران فر:و اما شعر که خواجات عزیز در همان دو سطری که نوشت به همه چیز اشاره کرد . شعرت به شدت دارد زخم زبان بر می دارد و به کلمه می زند . این زبان را نمی شود به دیگر شعرهای حسنی تعمیم داد و آن را در قیاس با دیگر آثارس سنجه کرد اما آنچه که مسلم است این است که ابوالفضل دارد تعاریف را کنار یکدیگر می گذارد و با آنها حال می کند . نکته ی دیگر اینکه هیچگاه در شعر حسنی به نقطه ای با عنوان آغاز سرایش بر نمی خوریم و این سرایش بی مبدا نیز هیچ گاه منجر به چیزی نمی شود می خواهم بگویم سیر معنایی شعرت بیشتر به سمتی رفته که سعی در برداشتی آزاد از عناصر دم دستی و اتفاقات روزمره ات که پلان به پلان آنها را به روی کاغد می آوری دارد و این کارت بدون در نظر گرفتن سنجه هایی است که در ذهن خود آنها را به عنوان شعر قبول داری و به نظر می رسد هنوز در حال پیشنهاداتی به ابوالفضل حسنی هستی .

ابوالفضل حسنی:خواجات عزیز!در ابتدای حرفهات گفته اید این کار دارای "تظا هر زبانی" می باشد من تظا هر زبانی را در این متن نمی فهمم! علاوه بر این ادامه داده ای کار در اجرای بعضی از بند ها یاداور کار برخی از "کسان" است با فکت و دلیل این مبحث را هم باز نمایید

حمید رضا تقی پور:در این شعر، اشیاء چنان برجسته اند که مدام به دست و پای خواننده گیر می کند! بر خلاف ادبیات سینمایی، از عبارت تازه ی "سینمای ادبیات" در این کار یاد می کنم که معناگرایی در نوشتار چنان تصویری و برجسته شده که دیگر رنگ ادبیاتی را (به زعم معمول) باخته یا کم رنگ شده و به شات های مستند یک حادثه اجتماعی شبیه اند: " می آمدند می زدند می رفتند" – "جیب مشتری ها قد یک چاقو ورم کرده بود" – "شماها خشکتان زده انگار" . با کمی دقت و داشتن تجربه، زبانمندی این شعر ابوالفضل را در می یابیم که در یک تجربه ی عجولانه کاری، برای پردازش سطرها زمان کمی را اختصاص داده است و شکل گیری واژه ها و سپس سطر ها را از دور حوصله و زمان خارج کرده است. بارها پیش می آید که کار به اتمام رسیدن شعری به زمانهای مدیدی ختم شود. لیکن زمان های مدید حاصلی جز کشدار کردن خلق شعر را نداشته اند و این به معنی غور در ساختار و شکل گیری تکنیک و معنازایی شعر نبوده است. مثلن وقتی به سطر دوم بر می خوریم: "آنوقت مرغ همسایه غاز..." آن افعالِ "است" یا "نیست" مفقود یا حل شده در سه نقطه (...) را چنان به دست خواننده می سپارد که سرگشتگیِ حتا شاعر را از شدن/نشدن ظاهر می کند. چنان چه این به منزله ی تاویل پزیری دو گانه هم که باشد، مثل هشت پا شدنِ یک ماهی، چنان چندش آور و سر در گم کننده است که یقه ی خواننده را تا انتهای شعر به خود می گیرد و من تا این اندازه اختیار عمل و تاویل را به خواننده سپردن، لازم نمی دانم. و تجربه شخصی ام به من یاد آور می شود که این معلول ها، از عللی چون تنش ها و استرس های بسیار در یک شعر نمایان می شوند که اختیار را از کف شاعر در شعر برون می کنند.و اضافه می کنم که به وضوح این یک شعر اعتراض از امورات اجتماعی است. از نیمی از شعرهایی که از حسنی بخوانیم، فاصله گرفته است و آینده جذاب تر و متنوع تری را نوید می دهد. در این ادبیات و زبان، هر چند نشانه هایی که می دهد بسیار عور هستند: "بیایید دور همین سفره ی آبی نفتی سال را تحویل کنیم"، لیکن در ادامه با چند خط ابتدایی همین نظر، باید گفت که زاویه ای بس هیجان انگیز را هم در خود دارند. زخم زبان های برّنده ای چون "چاقو" واره هایی که در شعر نشانده همچون: شیر/ پتو ـــــ متکا، ملافه و تشکچه به علاوه ی خانم و نمونه ای دیگر چون جل و پلاس ما، این ها پیروی منطقی ای را در سراسر شعر بازتاب داشته اند.

کیوان اصلاح پذیر:میدانی چرا از کارهایت خوشم می آید ؟ چون رد پای کار و کاسبی در آن پیداست . معمولا کاسب ها از جنس شعر نیستند اما ابوالفضل فرق میکند . چنان از متن کاسبی شعر بیرون می آورد که مشتری حظ میکند . شاعر خوابیده است و در خواب چون مارمولکی چست و چابک به دیدار غاز همسایه میرود که صدای سوپاپ اطمینان آبگرمکن بلند میشود !!! آب دادن سرو گوش با آبگرمکن در حال انفجار تناسب های فراوانی دارد !
صدای تلفن ما را از خواب به متن زندگی میرساند . مشتری ها با جیب هایی که نه از پول که از چاقو ورم کرده اند ( کلمه ی ورم نوعی بار انفجاری با خود دارد ) به جان مانکن ها می افتند .نمایش خیابانی پایان پاره پوره ای دارد .
شعر علاوه بر لایه های زیرین از داستان یک دست و زیبایی برخوردار است .

حسن سهولی:تصویرها وضرب المثل هادرآغازی زیبا وغافلگیر کننده، اندیشه های مردمی –اکنون سال برپشت کدام حیوان، سرنوشت رقم می زند –راتداعی می کند.
مارمولک وآستر نمونه ای ازتقدیروسرنوشت پنهان آدمی را درسال های پی درپی به خوبی تصویر می کند.به همین دلیل شاعر دریک چرخش تعارضی می خواهد به جای همه، بابت همین نگرانی "سروگوشی آب بدهد"تا با تحویل سال خوشبختی رادر سفره ی تردید ببیند!و این گزاره"این هوایی که می بینم حالا حالاها از پس جل وپلاس مابرنمی آید" شکلی ساختار مند خلق می کند تا پایانی زیبا همردیف آغاز شعر پدیدآورد

لادن جمالی:استعاره و شکوه و شوخی را می پیچید لای زبان کوچه و بازار و از کلاهتان شعری می آید بیرون که همیشه تحسینش کردم،اصلا این واژه های عامیانه را جمع کردن و رقصیدن روی موضوعات روزمره خاصیت شعر شماست،مثل پازلی که تکه هاش مربع و دایره و لوزی اما در شعرتان خوب به هم گیر می کنند

خیرالله فرخی :این که بگوییم خطی از این شعر یا هر شعری شبیه شعر فلان شاعر است کار ساده ای است .در شعر هر شاعری چنین تشابهی می توان یافت حتی شاعران بسیار بزرگ اما باید دید در این شعر شاعر چه کرده و رفتارش در چینش واژه ها چگونه صورت گرفته..من می گویم ترکیب شما هم بگویید هم آهنگی یا هارمونی یاهر چیز دیگر...تلاش حسنی در رسیدن به یک فضای متفاوت و حذف تصویرهای انتزاعی مخاطب را به سمتی می کشد که خود از آن کاملن آگاه است...
آبگرمکن الان خودش را جر می دهد / بروم سر و گوشی آب دهم
در این جا بیان ساده اما بسیار هوشمندانه اتفاق می افتد و این بر می گردد به چینش آگاهانه و درست واژه ها به منظور تکثیر معنا...در این جا هیچ شگردی برای فریفتن خواننده به کار نرفته بلکه شاعر سعی در حرکت از سطح به عمق زبان داشته و همین امر جهان ذهنی مخاطب را به کشف روابط نا محسوس عناصر ساختاری شعر می کشاند ...

wc:شاعر وقتی به جائی که شما هستی و رسیدین می رسه دیگه خودش هست و خودش
باید جون بکنه تا ثابت کنه حرفش رو کارش رو و هرچی که فکر می کنه باید گفته بشه رو
مثلا من می ام و می گم خوشم نیومد و اینجا بنا به فلان دلیل اینطوری هست یا نباید باشه و از این حرفها دیگه ارزشی نداره.....

عه تا:همین اواخر به دوستی گفتم بعضی شعرهای حسنی شعرترند ...بخشی از چرایش را اینجا کامنت کیوان اصلاح پذیردر مورد دخالت کسب و کار در شعر حسنی شرح داده و بخش دیگرش مربوط به شجاعت حسنی در طرح مضامین غوغا ساز و مجادله انگیز اما ملموس و بدیع است.
تلفن تلفن تلفن.....
مغازه را نگرفتی مرا گرفتی!
اشاره به اتلاف وقتی که به پای پاسخ به تلفنهای غیر کاری و شاید بیهوده ای میگذرد که موقع کار مطلوب کاسب نیست. مثل مزاحمت دوست دختری که فقط وقت کاری فروشنده ا ی را در مثلن گرماگرم فروش عید میگیرد.
اما شاید هم فراتر از این مفهوم دم دستی ایمایی به فرهنگی است که هنوز در جدال و جنگ و گریز برای نهادینه شدن یا رنگ باختن میکوشد.
می امدند میزدند میرفتند
حالا دیگر زدنی تر از...
.
.
این زدنها هم زدنها دارد دل نگهدار!
گاومان امسال میزاید.
حداقل یک تفسیر ارجاع به درون متن و یک تاویل برون متنی دارد (گفتم حداقل)
تاویلش نمیتواند اشاره به تقابل گاهن فیزیکی باشد که تعهد لگام گسیخته هر از گاه
به قصد امحا مظاهر (مثلن تهاجم فرهنگی) در خیابانها به جان متظاهرین!! و حتا مانکنهای مظهر هجوم میافتند؟.
وبعد شاعر بخود دلداری میدهد: نگو حسنی جان!.... قوت قلب و امید مکرر کشداری که قریب به سه دهه در روان مردم کوچه جاریست... و حکایت تکراری "گاومان امسال میزاید"
شخصیتهای بیجان شعر حسنی به مثابه عناصر ایمایی انگاه جان میگیرند و دعوت به خروج از بهتی میشوند که دلایل زیادی برای حضور چندین ساله داشته و دارد.
دعوت میشوند گرد سفره ای حلقه زنند که مدیدی است وعده گاه نفت است و اینبار در شعر حسنی و واقعیت پیرامون به اب هم مزین می شود. ابی که بسیار معنادار-نوظهور-و بنا به مقتضای زیستگاه وابسته به بخشش طبیعتمان خوش نشسته است.
این اب افزون گشته به نفت سفره حکایتها دارد. و تو خود بخوان حدیث

علی فتحی مقدم:درک صحیح شما از شعر با کامنت هایی که بعضا به صورت توصیه
به دوستان خود می کنید بر کسی پوشیده نیست. اما رفیق ! زمانی این دغده های هنری می تواند برا ی هنرمند معاصر (شاعر)تعریفی حرفه ای پیدا کند که در شعر او نقش شریانی تپنده ودرونی را بازی کند؟ علی رقم اینکه فضا ی ذهنی شعر شما ، فضایی خاص شعر است وتخیل در بعضی جاها از شکل سنتی خارج وبه تخیلی مدرن گرایش پیدا کرده است :این پلنگ شیر نشود از پتو بپرد بیرون/یا/جیب مشتری ها قد یک چاقو ورم کرده است ... اما به (آن) شاعرانه که قلب تپنده ی متنی هنری ست و جمله های معمولی را از شعر جدا می کند اهمیت چندانی در این اثر داه نشده است و در پاره ای مواقع ،مخاطب را از شعر خارج می کند باور کن رفیق لذت بردن از یک شعر حرفه ای را حتی می توان در شکل شبیه سازی شده ی یک جریان ساده هم دید . دانستن تئوری و فرمول و از این قبیل در خلق یک شعر برامده از اعماق روح و جان آدمی چقدر می تواند حیاتی باشد اگر جوهره ی ناب وجود بلنگد؟

داوود ملك‌زاده ـ آستارا:اولش بايد بگم كه صفحه‌ي وب‌لاگ شما كه به جمال آدم وا مي‌شه تا قيافه‌ي جدي‌ي شما رو مي‌بينه هول ورش مي‌داره كه دست از پا خطا نكنه!!
و اما در باره‌ي اين شعر. يك جورهايي يادآور شعرهاي دهه‌ي هفتاد است البته من نمي‌گويم سطرها و تعابيرش تكراري است، نه بحث‌ام اين ني‌ست بل‌كه نوع (سبك) نوشتن‌اش و مراعات‌النظيرهاي پررنگي بين سطرها وجود دارد. مثلن نمونه‌ي بارزش در جامعه‌ي عبدالرضايي ـ البته اگر مال خودش باشد ـ. اين نوع شعرها آدم را هي اين ور وُ آن ور پرت مي‌كند، و شايد تعبير خوبي نباشد اگر بگوييم قطار شهر بازي!

فرهاد:این کار در بعضی از گزاره ها با خوانش کاریکلماتور جواب می دهد و همیشه به دور گزاره ها ملحفه ای پیچیده شده که باید به شکلی کنار بروند ...
نمی دانم اینگونه درهم نوشتن راه جدیدی برای ادبیات دهه هشتاد است یا اثبات سبکی نو ظهور به نام فردی خاص...

مهرداد فلاح:کار خوبی ست ابوالفضل و ما در این باره حرف زده ایم . زنده و پر نیروست شعرت و این که به نوعی شعر پیشرو 70 را تداعی می کند ، هیچ ایرادی ندارد. ما نمی توانیم پیوستگی ها مان را پتهان کنیم . بهتر است روی گسستگی ها مان بیشتر کار کنیم...

عارف رمضانی:"يك روزصبح كه گرگور زامزا از روياهاي پريشان بيدار شده بود، ديد در رختخوابش به حشره اي غول پيكر مبدل گرديده است"
این پلنگ شیر نشود از پتو بپرد بیرون
آنوقت مرغ همسایه غاز ...
هي با تو ا م متکا جان!
کجا شستی مارمولکی را که در آسترت مخفی کرده بودي !
گريگور ِداستان مسخ ِ كافكا و راوي اين شعر قرابت هاي غريبي دارند.گريگور مسخ از پس سال ها سوسك بودن ،برگشنه است و در اين شعر انگار در حسرت گام نهادن در عرصه ي وجودي غير از سوسك بودگي بسر مي برد.مي خواهد گام به عرصه وجودي پلنگ بودگي بگذارد ،عرصه اي كه گام نهادن در آن دل شير مي خواهد.اما از آنحايي كه هميشه مرغ هاي همسايه ها غازند ،پس ترجيح مي دهد همان سوكي باشد كه سيستم از او ساخته و برود دكانش و شب عيدي از قافله عقب نماند .چه مي شود كرد! دل آدم غاز مي خواهد، از همان هايي كه همسايه ها دارند. گريگور در آن صبحي كه خودش را مسخ شده يافت تنها نگراني اش اين بود كه چگونه با آن قيافه و با آن دست و پاهاي بيشمار،خود را سر كارش برساند.اما در اين شعر انگار ديگر به سوسك بودن خود عادت كرده،چون همه سوسك شده اند و يا نهايت امر مارمولك! اينجا هم داستان مسخ شدگي انسان معاصر روايت مي شود.و اينكه حالا حالا ها همين هست كه هست :
این هوایی که من می بینم حالا حالا ها از پس جل و پلاس ما بر نمی آید
آري حسني از اشيا بسيار كاربري مي كند.اما شدت و حدت بكارگيري اشيا در شعرهايش ،همانطور كه قبلن هم گفتم ،ناظر بر شدت شي شدگي انسان دوره ي زيستي ِاوست.علاوه بر اين، اشيا كاركردهاي نشانه اي هم دارد و به واسطه ي آنها .زبان آفريني مي شود.اشيا در هر موقعيت مكاني و زماني، داراي زبان مي باشند و شاعر با چيدمان خاص آنها در فضاهاي خاص،زبانشان را مورد بهره برداري قرار مي دهد. پتو،آبگرمكن،چاقو،تلفن،...همه ي اين اشيا در لوكيشن ويژه خود، بار نشانه شناسی و زباني و دلالتگر ويژه اي مي يابند.
ونكته آخر اينكه با تركيب اضافات "سفره ي آبي نفتي" موافق نيستم.اصلن دليلي ندارد شعري كه تلاش مي كندبه لايه هاي عميق تر وجود شناسي انسان دست يازد،بوي نفت بدهد! شعرت كمي نفتي شده ابوالفضل! حتي اگر خودت نخواسته باشي!

رجب بذرافشان:تصویر صوری و باطل نقش پتو در آغازحاصل سامان منطقی و گاه ادامه دهنده ی تصورات شاعرانه است. اما تعادلی در این وضعیت حاکم نیست که موجب متنی را فراهم بیاورد. و متن بی تکیه گاهی روی ظواهر و نقش ها جریان نا مطمئنی را پی می ریزد که بنظر می رسد پایبند وعده ها است.

لیلا کردبچه:شعر متفاوتي بود . كاركردهاي زباني جالب توجهي داشت .
اما نكته اي كه به نظرم نبايد با سهل انگاري از كنارش رد شويد اينست كه شير و پلنگ هر دو ماهيت درنده خويي دارند . وحشت انگيز بودن تصوير پلنگ روي پتو تنها ازين جهت مي تواند باشد كه جان بگيرد و از پتو بيرون بپرد . لزومي ندارد كه براي تقويت حس وحشت در مخاطب پلنگ تغيير ماهيت داده و به شير تبديل شود . از طرفي به نظر مي رسد همين استحاله در سطر اول دليل آوردن سطر ( آنوقت مرغ همسايه غاز ... ) باشد كه در آن هم استحاله اي نهفته است . استفاده از ضرب المثل ( مرغ همسايه غاز است ) به نظرم در اين شعر محلي از اعراب ندارد و باز فكر مي كنم دليل آمدنش همان استحاله ي سطر اول باشد .

حامد حاجی زاده: شروع خیلی خوبی بود اما تو سطر دوم انوقت مرغ همسایه غاز موافق این سطر نیستم در مقابل سطر های خوب دیگر مثل مس است در مقابل طلا مغازه را نگرفتی مرا گرفتی خیلی سطر خوبی بود چند وجهی بودن این سطر به شعر عمق بیشتری میده اما 2 سطر اخر که بر خلاف کل شعره خیلی با اون نمیخونه یکم هم ژورنالیستی هست شبیه درد دل و... چقدر روده درازی کردم .

مریم بانو:اینکه شعر توانسته به مدد زبان روزمره هویت شعری خود را بیابد ویژگی خوب شعرتان است . چهار خط اول شعر به استثنای سطر دوم کارکردی بصری - زبانی شعر را قوام داده و توانسته تصویری جاندار با محتوایی عمیق ارائه دهد که از این منظر بسیار موفق عمل کرده است . اما چنین شروعی نیاز به سطوری دارد که شعر را هم چنان بتواند در قله نگه دارد که به نظر نمی آید چنین اتفاقی در این شعر رخ داده باشد .
پیگیر آثار بعدی شما هستم .

هوشنگ ملکی:تکیه ی این نوع شعر بر روی اسلنگ های زبانی است. وقتی که این اسلنگ ها در موقعیتی ایهامی قرار می گیرند ( اتفاقی که ممکن است در بیرون از شعر هم اتفاق بیفتد ) همراه می شود با لذت که از نوسان ترکیبی لفضی - معنایی حاصل می شود.
اگر دغدغه ، احضار این تکیه های جمعی زبانی باشد ،خون زیادی از شعر می رود.
همچنین برای پیدا کردن چنین اصطلاحاتی ، زبان شعر مجبور می شود غرق شود در عمیق ترین مانداب های لمپنیسم زبانی.
شیر شدن، جر دادن، سر و گوش آب دادن که خوب در موقیعت ایهامی اش نشسته است و ... و احضار اسنگ هایی از این دست امکان حضور لایه های دیگر شعر را کمتر می کند.

معصومه مظفری:نمی دونم چرا با خوندن این شعر یهو بغض کردم و انگار غم عالم نشست تو دلم...سطرها انگار از اتفاق بد خبر می دن.اینکه انگار قرار نیست هیچ اتفاق خوبی بیفته. و گاومون زاییدست و بدتر از سال قبله.اونجایی که مشتری ها با جیبای پر پول می آن و فقط به مانکن ها تنه می زنن و می رن یا خونه ای که آبگرمکنش داره خودش رو جر می ده، همون خونه ای که مارمولک می آد و تو آستر متکا می ره.یا سال تحویل کردنی که بیشتر از سر اجباره تا خواست قلبی، نمی دونم شاید این حس درست نباشه ولی این روزمرگی های تنیده با سختی که هیچ نوری بهش نمی تابه و امید هیچ اتفاق خوبی رو نمی شه از ش داشت بدجوری اذیتم می کنه...و این یعنی شعر اونقدر موفق بوده که حسش کنم و بغضم بگیره.
این همه تلخی یا تو ذهن منه یا توی شعر تو.لعنت به من اگه که نمی تونم شاد باشم...

امین رحمی زاد:کارهای شما را چند وقتی هست که میخوانم امادر این نوشته زبان سهم عمده ای را در نظام شعر بر عهده گرفته است پردازشهای زبانی به این شدت و قوت شاید ظن زبان بازی -که آقای خواجات گفته اند- در ذهن القاکند.اما از این گذشته استفاده از //جل و پلاس//خانه برای نشان دادن جل و..زندگی پیرامون و شخصیت پردازی ای که در پرده همین جمله ها انجام گرفته خیلی بیشتر و قابل تامل تر ذهن را به چالش می گیرد

کوچه دوازدهم

golyapuch — Thu, 19 Feb 2009 17:16:18 GMT

لخت می شویم          کرکره را بالا می دهند
بغل می زنیم           اره با تخته چفت می کنند
فشار می دهیم        مته برقی راه می اندازند

عجب همسایه های ناقلای داریم ما !....

دست از موتور جوش بر نمی دارند!
تسمه پاره نکنند!
لاستیک نترکانند!

می جوشند         می جوشیم
می جوشند         می جوشیم
می جوشند          می جوشیم

می دویم طرف کمد....

کج می شویم              صدا می آید
راست می شویم        صدا می آید
خم می شویم              صدا می آید

نمی توانم بگویم با این متن مشکل پیدا کرده بودم، یا این با من مشکل داشت مسله سر سختی هر دومان بود گاهی صدایم می کردو تن نمی داد گاهی ولش می کردم و نگاهش نمی کردم اما مدام توی این چند روز با هم بودیم سماجت هر دو مان به رفقاتی مبدل شد که قضا وتش با شماست، از این حرفها که بگذریم باطن این متن از همان اول به من می گفت : یک حس "ابزار شدگی" در راوی من و جود دارد که تو باید خوب خوب آن را افشا کنی.....

رامین چمن(خارا اناری):روزی و روزگاری برام نوشتی که رامین حرفات ( صقیله ) برات نوشتم که ثقیل درسته .در وب قبلی ام که هک شد. حتمن یادت مونده .حسنی عزیز یکی از ویژه گی هات شتابه ..عجله می کنی و در واقع زود هم می خوای به شکوفه بنشینی .نمی خوام کشیش وار باهات صحبت کنم .اما به قول رازی فکر کن و با عقل هر چیزی رو قیاس کن ....باز اشتباه کردی همون متنو می ذاشتی که بهت بگن و بهت راه نشون بدن و باز اشتبات اینه که کامنت ها رو حذف کردی.عزیز... شعر یه نوع سکوت به تنگ اومده ست که تو با زبان خودت اونو بیان می کنی نمی خوام بگم که عقده های درون ..همون سکوت به تنگ اومده بهتره.باز هم به نظر من خوب افشا نکردی و نشده ...اگر چه در کلیت نوشته ت من عیبی نمی بینم .

ابوالفضل حسنی:خا رای عزیزم من هیچ نظری را پاک نمی کنم مجموعه نظرات در ارشیو موجود است خوب است بدانی نقد های ویژه راهم وِیژه تر نگه میدارم تا در کنار متنها، مجموعه (کتاب) شود....مابقی فدایت...

تندیس ماه:مخاطب دوست دارد دلش می‌خواهد نوشته‌ات را شخصی‌سازی کند تو را تصويرت را زندگی‌ات را روابط خصوصی‌ت را لابه‌لاشان پیدا کند خط به خط نوشته را با خط به خطِ تو مطابقت دهد. خوب، بگذارراحت باشد.اصلن همين "تو"راکاوییدن بينِ نوشته‌ها، "تو"راکشف کردن بين جمله‌ها تکنيکی‌ست، باجی‌ست که خيلی نويسنده‌ها به خواننده می‌دهند، تا خواننده خودش را باهوش‌تر نکته‌سنج‌تر گمان کند، که پا به پای تو پا به پای نوشته‌ات بيايد برای بيش‌تر ديدن‌ات بيش‌تر پيدا کردن‌ات. خوب. اصلن همين است، به هدفت رسيده‌ای. خلاص

داوود ملك‌زاده:سه سطر اوليه‌ي شعر، رندانه بين "لختي و كركره"، "بغل و اره با تخته" و "فشار و مته برقي" ارتباط ايجاد كرده. شايد اين تشبيه‌ها لذت در متن ـ لذتي كه در شعر اتفاي مي‌افتد براي دو نفر ـ را به خواننده هم القا كند. من از اين قسمت لذت بردم و نمي‌خواهم بگويم كه سطرهاي بعدي اين رندي و ابهام زيباي شعر ي را كم داشتند.

عارف رمضانی:به درست و غلط حرف هايي كه زدي كاري ندارم،اما بعد از چند بار تغيير دادن شعر و خواندن آن توسط مخاطبين وبلاگت و بازخورد نظرات آنها، حالا: اينها حرف هايي است كه بايد درگوشي و صادقانه به خودت بگويي و در ويرايش نهايي كار مدنظر قرار دهي.

مهدی حسین زاده :آن حس ابزار شدگی (به قول خودت) یا هر اسم دیگری که می گذاری در ورژن های قبلی هم بود و بی هیچ کم و کاست و تغییری در این یکی هم وجود دارد اما آیا این متن پا را از این تنها "حس" بیرون گذاشته و برای اتفاق شعری محیا شده است
سوالی است که این متن هنوز هم بی پاسخ گذاشته.........

اگر این متن دست از سر تو بر نمی دارد تو حداقل دست از سرش بردار برای مدتی که پذیرایت شود، برخی متن ها اینگونه اند خودت که بهتر می دانی .

مهر:حالا می توانم با این متن کنار بیایم و حتا ازش لذت ببرم ؛گیرم نه لذتی که گیجم کند!
آن گزاره ی"چه همسایه های ناقلایی داریم ما"، لایه ی معنایی تازه ای ایجاد می کند و شعر را به سمت های روان شناختی می برد ...در این حالت ،دیگر نیازی نیست که در پایان شعر با گزاره ای کل گرا مجموع شود . پس این تعلیقی که در انتهای شعر می بینیم ،دیگر گنگی و ناتوانی نیست.البته ، شعر از درخشنگی و فروزندگی کافی برخوردار نیست هنوز...!

حسن سهولی:نظام ادبی همراه بانظام زبانی شعر راازیک ویژگی برخوردارکرده اند
اسلوب معادله های ایجادشده درنظام ادبی دربافت نظام زبانی جدید میان واژه ها ناخودآگاه شاعررا به نوعی احساس یگانگی با ابزارهاپیوند زده است که فکرمی کنم درموسیقی متن تجلی پیداکرده است

کوروش همه خا نی:حسنی عز یز من سه جور شعرت را دیدم .بیتها یی هم در پرداخت دوم بود که درخشان بودند . و تنها توصیه ی من به عزیزی مثل تو این است که با نظر دیگران تحت تاثیر فوری قرار نگیر و یادت بماند هر شعری در نظر اول شالوده ی احساسات رقیق شاعر است و بعد اتمام دیدگاه و نظر دیگران می توانی نتیجه ای مطلوب بگیری .باور کن همان بار اول که شعر را گذاشتی بسیار لذت بردم تا آمدم بجنبم و چیزی بنویسم ، پرداخت دوم آمد و تا آمدم...پرداخت سوم حالا کمی گیج شده ام .چه باید گفت !
شعر عریان و بکری ست با طنازی ها ی اروتیک و یا تاویلی دیگر که زندگی را از بعد روزمرگی به چالش کشیده ای و زندگی ها ی اجتماعی را در اشیا به منصه ی ظهور رساند ه ای .
بعد از اینکه می دویم طرف کمد کاش می نوشتی جوش می خوریم و دیگر کسی ما را با کج شدن راست شدن خم شدن از هم جدا نمی کند .با احترام برای این فرم خاص و زیبایی زبانی درخشان